Category Archives: Breien

Blije sok

Pairfect volgens Arne en Carlos

Regia brengt een serie sokkenwol op de markt die op een heel speciale manier zelfstrepend is. Er zijn verschillende kleurstellingen, ik kocht een bol naar ontwerp van de vrolijke vrienden Arne en Carlos.  Het idee is dat je een sok begint te breien op de plaats waar de gele draad ophoudt. Dan brei je de boord tot de kleur wisselt -naar rood in mijn geval-, dan volgt het beengedeelte tot het rood weer verschijnt. Daarna de hiel, weer een stukje rood en dan de voet tot de sok groot genoeg is. Vervolgens wikkel je de bol af tot er weer een gele draad tevoorschijn komt en herhaal je het hele kunstje, waardoor je uiteindelijk twee precies identieke sokken hebt. Ik breide voor dit exemplaar eerst mijn “gewone” Hollandse Hiel: hielflap, kleine hiel en spie. Maar daarvoor bleek het blauwe garen op hielhoogte nét te kort. Ik haalde het weer uit en  maakte er een “short row heel” van, de eerste in mijn hele brei-carriere. Echt waar! Ik weet nog niet wat ik van deze hielconstructie vind, het is een beetje puntig. Maar spiegelbeeldig is hij in ieder geval wél, en dat is fijn. Voor deze sokken zelfs fijner dan anders. (Ik werd ooit uitgemaakt voor “queen of symmetry” en dat was niet helemaal onterecht.)
Het systeem moet natuurlijk werken voor alle schoenmaten, gevolg is dat het “been” langer is dan ik het voor mijzelf meestal maak. En ik zou een wat groter stuk blauw in de teen leuk hebben gevonden. Als breier heb ik er minder invloed op dan ik gewend ben en hoewel ik het een érg leuk paar sokken vind worden is dat wel een beetje een nadeel ook.

Fijne kunst

Sokken!

Van K:)dootje kreeg ik ooit een streng sokkenwol van het merk Rowan Fine Art. (Ik moet daarbij altijd denken aan de Amerikaanse dame die hoorde van de plaats Fijnaart en enthousiast riep dat ze daar wel wilde wonen. Dat moest wel een prachtige plaats zijn: Fine Art!) Mijn streng wol was óók prachtig. (Véél mooier dan Fijnaart.) Erg zacht maar met een heel stevig breisel als resultaat. Ik breide er eenvoudige sokken van, om alle blauwen mooi tot hun recht te laten komen. Ondertussen is K:)dootje zelf ook aan het sokkenbreien gegaan. Zou ik haar besmet hebben?

Wat ik maakte: een heel klein stukje auto schoon

Een geënsceneerde foto voor Instagram

Op Instagram is de #yarnlovechallenge gaande. Een maand lang plaatst iedereen die dat leuk vindt elke dag een wol-gerelateerde foto met een bepaald thema. Vandaag was het thema “speed” en hoe breng je dat nu in beeld…. Ik stapte naar buiten met een emmertje sop en maakte het logo van de ontwerper en de directe omgeving daarvan op onze auto schoon. Daarna fotografeerde ik een breiwerk (dat bepaald niet snel vordert.. hoewel ik het zelf erg mooi vind worden ligt het al maanden in de mand) erbij. Ik brei tenslotte vaak in de auto, dat is óók snel breien.

Wat ik maakte: een rommeltje

Een sok opzetten valt niet mee.

Ik begin te vermoeden dat dit (prachtige, veelkleurig blauwe, zachte, van K:)dootje gekregen) garen geen sok wil worden. Het is dun genoeg voor pennen 2,5, het bevat wol, zijde en een beetje nylon voor de slijtvastheid. Dat doet vermoeden dat je met een sokkenwol te maken hebt, toch? Het heet Fine Art en het blijkt een enorme kunst te zijn om hiervan een sok te beginnen. Ik begon met een “super stretchy knotted cast on” uit het naslagwerk Cast on, bind off. Dat gaf een rijtje bobbelige knoopjes bovenlangs de nieuw begonnen sok, dus ik haalde het weer uit. Daarna deed ik hetzelfde maar met een enkele draad en zonder de knoopjes, maar dat zag er niet mooi maar vooral niet erg stevig uit. Ook weer uitgehaald. Daarna begon ik met een gebreide opzet over een heel dikke naald zodat het randje rekbaar zou blijven. Het zag er prachtig uit, maar na anderhalve centimeter boordsteek  breien ontdekte ik dat ik een steek te veel had. Wéér uitgehaald. En toen ik het eindelijk goed had trok ik zélf onnadenkend een naald uit het werk. Grom.

Wat ik vandaag voltooide: Sokken

20 januari 2017:

Een paar sokken

Zo simpel als maar kan: maatje 39, van boven naar beneden gebreid met 64 steken in tricotsteek en een verstevigde hiel. De balband was al lang geleden kwijt maar ik denk dat het een van de vele varianten van Online Supersocke is. Vooral in de trein en in de auto gebreid en ook een beetje in gezelschap, want een sok kan ik breien zonder ernaar te kijken of er zelfs maar bij na te denken. In tegenstelling tot mijn veeleisende geliefde Katherine Howard, als ik daaraan werk vereist het mijn volle aandacht. Ik was gewoon een klein beetje vergeten wat een prettig breiwerk een sok is. En wat een fijn resultaat… ik heb er blije voeten van. Voor het volgende paar heb ik al een knot wol opgezocht.

Wat ik maakte: Een stuk sok

13 december 2016:

Een oude liefde opnieuw omarmd

Vanzelfsprekend kan de veeleisende Katherine Howard (ik bedoel natuurlijk mijn breiwerk) niet mee op reis. Dus mag ik er een klein breiwerkje naast hebben, voor bij de film of in de trein. Ik heb tientallen sokken gebreid sinds ik leerde hoe dat moest, vooral nadat ik in 2003 de zelfstrepende sokkenwolletjes ontdekte. Maar de laatste jaren had ik niet zo’n zin meer in sokken (hoewel ik natuurlijk een voorraad sokkenwol heb waarmee ik tot mijn 84e  nonstop zou kunnen breien). Vorige week had ik koude voeten, ik trok een zelfgebreid paar aan en dat zat zó lekker… dat ik nu alweer een heel stuk sok heb. In de trein, auto en bioscoop gebreid.

Wat ik maakte: Een rugpand.

8 december 2016

ongeveer een derde deel van Katherine Howard

Het is niet dat ik niet breide, de afgelopen maanden, maar Katherine Howard, het vest dat ik op de pennen heb is geen klein klusje. Eergisteren voltooide ik het achterpand, gisteravond besteedde ik uren aan het afhechten van alle draadeindjes. Nu nog twee voorpanden, en twee mouwen. En de kraag. Wat een hoop te doen nog, wat wordt het mooi!

Wat ik maakte: Orde

28 september 2016:

visjes aan mijn breiwerk

160928visjes

Ik ben nogal monomaan aan mijn mooie blauwe vest aan het werk. Het meest tijdrovende van het hele project is al die bolletjes een beetje uit de knoop houden. Daarvoor heb ik nu een hele school plastic visjes aangeschaft. Eens kijken of dit systeem het tempo wat bevordert…. Elke dag een stukje toegevoegd aan dit vest is, hoewel ik het geweldig vind om te doen, weinig interessant als blogmateriaal.

Wat ik maakte op vakantie: een stuk breiwerk

van 22 augustus tot 12 september: vest

160912khvoorkant

Ik breide een heel stuk van het achterpand van mijn nieuwe vest. Het was een heel leerproces; ik heb nog nooit eerder zoiets ingewikkelds gemaakt. De donkerblauwe draad is doorlopend, maar de lichtere strepen hebben allemaal hun eigen knotje. Achter het werk kruisen de draden bij elke kleurwisseling.  Op elk kruispunt van de smalle strepen zit een “bobbeltje” dat nog weer van een aparte kleur is, dus elk bobbeltje is een kort stukje draad.

Ongelooflijk veel eindjes om af te hechten, dus. Ik doe dat zoveel mogelijk tussen de bedrijven door. Want het gáát al niet zo snel, dit breiwerk. Stel dat het (ooit) helemaal klaar is en ik moet nog duizenden draadeindjes afhechten… De achterkant ziet er dus zo uit:

160912kh-achterzijde

 

160912khrommeltje

Elke keer als mijn breiwerk uit de tas kwam zag het er zo uit, en was ik een half uur bezig met het ontwarren van alle bolletjes. Nu we weer thuis zijn ligt het op een speciaal daavoor gereserveerd tafeltje. Het is, gedoe met knotjes en af te hechten draadeindjes en al, een heel fijn breiwerk. De wol is prachtig, een beetje fluwelig.

Wat ik maakte: Een begin

20 augustus 2016:

Een nieuw project opgezet

160816bolletjes

Alle strengen prachtige blauwe wol zijn veranderd in bollen prachtige blauwe wol. Het patroon is degelijk bestudeerd want er is weinig erger dan veertig naalden van iets Heel Moeilijks breien en dan te lezen: Minder ondertussen aan weerszijden twintig keer twee steken.. Of zoiets. Er is een proeflapje gebreid, dat is gewassen en gemeten en geteld, de juiste breinaalden en andere gereedschappen bij elkaar gezocht en een leuke projecttas erbij. Katherine Howard gaat me de komende maanden bezig houden.