Monthly Archives: November 2011

Te klein. Te weinig. Toch blij.

Weet u nog, het vestje voor Baby F.? Waarvan ik bang was dat het te klein zou zijn tegen de tijd dat het koud genoeg zou zijn voor een warm gebreid jasje met capuchon?

Het is koud genoeg, en het is niet te klein. Echt niet. Helemaal niet. Nouja, niet als je het echt graag aan wil… en zo te zien vindt Baby F. het een erg fijn kledingstuk. Of ze is gewoon van nature een buitengewoon stralend meisje. (Ik denk eerlijk gezegd het laatste)

Ik vond het patroon dermate leuk dat ik er nóg eentje maakte in andere kleuren, meer een stoere-jongenscombinatie. Maar een paar naalden voor het klaar was, was het blauwe garen op. Een zoektocht op Internet leerde me dat het ook niet meer leverbaar is, en dat kan best kloppen. Ik heb het al jaren in de kast liggen sinds ik het kreeg bij wijze van kerstkado, ik meen in 2002.

Ik wil eigenlijk niet het laatste stukje van de zoom in een andere kleur maken, dus zocht ik door op het alles-omvattende brei-netwerk dat Ravelry is, en vond in Canada een breister die er wat van over had in de goede kleur. En bovendien wilde ze het wel me wel verkopen. Inmiddels is het pakje ergens op of boven de oceaan, denk ik. De wereld is soms net een dorp.

 

Winterklaar. Of nouja, bijna.

Zoals elk jaar is in de herfst de fut er bij mij een beetje uit, wat betreft tuinieren. Er is nog steeds een boel opbrengst te verwerken: Bietjes koken en invriezen, aardappelen en uien sorteren en droog opslaan, noten drogen, appelmoes koken, zuurkool maken… en dat doe ik allemaal thuis in de keuken. Bijna alles is inmiddels geoogst.

Maar toch moet er eigenlijk veel gebeuren op het lapje zelf. Mest kruien. Van alles snoeien. Winteruien planten, spitten, en niet in de laatste plaats om je heen kijken: er is nog veel te genieten.

In de achtertuin is het ook herfst: Kip Loes is in de rui, ze ziet er bepaald niet charmant uit met haar bijna kale kopje met witte stoppeltjes. Daaruit groeien de nieuwe veertjes.

Haar zus Sophie heeft zulke slechte haardagen niet, ze zit nog dik in de veren en demonstreert voor de foto hoe je als  kip een smakelijk wormpje verschalkt. Alleen haar kopje staat stil (let op haar geconcentreerde uitdrukking, graven is vast moeilijk werk als je een brein ter grootte van een doperwt hebt) maar verder werkt haar hele kippenlijf aan de werkzaamheden mee.

En ook al is het november, de dames leveren beiden elke dag een ei.