Category Archives: Tuin

Meer watermanagement

Op de volkstuin staat al een paar maanden een watervat. Een hele kubieke meter of misschien wat meer moet daarin kunnen, dus heet het bij mij het kuupsvat. Dat vind ik een leuker woord.

Het was verschrikkelijk vies, rondom van binnen en van buiten begroeid met groene aanslag.  Dus besteedde ik een halve zondag aan het schoonschrobben van de buitenkant. Toen een bezem precies door de opening bleek te kunnen maakten we ook de binnenkant zo schoon mogelijk. Dat was een hele exercitie: emmer water erin, schrobben, het vat een kwartslag draaien, schrobben en draaien tot alle vlakken behandeld zijn, leegkiepen boven de sloot, herhalen tot het groen (bijna) weg is. Natuurlijk willen we geen chemicaliën in de sloot gooien, dus gebruikte ik alleen water.

Daarna maakte Echtgenoot Yep een terrasje achter het huisje en schilderde tussendoor ook nog even de achterwand waar we later niet meer bij zouden kunnen. (Echtgenoot Yep is onvermoeibaar!) Hij maakte stapeltjes stenen op het terrasje tot iets meer dan gieter hoogte. Daar weer op kwam een plankenvloertje en ons kuupsvat. Het werd aangesloten op de dakgoot, en met een slimme constructie met een Y-stuk bovenop is er ook een overloop, voor als het vat vol is. De afvoer van de overloop en ook de kraan van het vat staan boven een putje, waaruit het water onder onze tuin door naar de sloot wordt gebracht.

Gisternacht regende het stevig door, toen ik ‘s morgens ging kijken stond het waterpeil al boven de 200 liter, ‘s avonds was het meer dan 600. Als het zo doorgaat wordt de slimme overloop al vrij snel getest! Nu moet het kuupsvat nog een “little black dress”, want daglicht en regenwater in zo’n vat zorgen ervoor dat het in no time weer groen begroeid raakt. Het water moet dus in het donker bewaard worden. Zodra het stopt met regenen zal ik het met stevig zwart plastic inpakken. Een kuupscadeautje.

Honderd jaar (en een speciale aanbieding!)

De volkstuinvereniging waarvoor ik al een paar jaar het secretariaat en de financiën beheer, bestaat dit jaar honderd jaar. Honderd jaar. Moet je je voorstellen, bij de oprichting was de Eerste Wereldoorlog nog maar net voorbij.

Ter gelegenheid van dit jubileum mocht ik een boekje samenstellen, meer precies een zaaikalender.

De onderste helft is de zaaikalender zelf, één bladzijde per week. De adviezen “wat vandaag te doen” heb ik samengevoegd uit een paar verschillende bronnen (en wat eigen ervaring). Ik heb het bewust niet al te uitgebreid gemaakt, maar wel ruimte gelaten om zelf dingen toe te voegen: de kweekmethode van een gewas dat ik er niet in heb opgenomen, of een verjaardagskalender bijvoorbeeld.

De bovenste helft is het leukst. Er zijn prachtige foto’s, tekeningen, schilderijen, recepten, columns en gedichten, alles gemaakt door leden van de vereniging. En ook historische stukken, gevonden in het gemeentearchief. Dát was leuk! rondkijken in het archief van de vereniging, ledenlijsten en bankboekjes uit de jaren twintig van de vorige eeuw. Met de hand geschreven of op een typemachine met doorslagjes op flinterdun papier. Alles van 1918 tot 1992 ligt veilig in de kluis. Ook vond ik veel leuks in de Zeeuwse krantenbank. (pas op met deze link, die kost je meteen úren!) Vanavond kreeg onze burgemeester H. Klitsie het eerste exemplaar uitgereikt in een feestelijke bijeenkomst. Ik ben er zo buitensporig trots op! Het was zo leuk om de redactie te doen, de pagina’s te vullen en steeds weer een nieuwe bijdrage te ontvangen uit soms erg onverwachte hoek. En het moment dat een bestelbusje voor komt rijden waar  dozen vol boekjes uit worden geladen maakt het wel héél erg echt. Maar…. nu moet ik er natuurlijk ook weer van af.

Alle leden van de volkstuinvereniging kregen er eentje kado, maar hij is voor iedereen te koop voor 15 euro bij boekhandel De Koperen Tuin hier in Goes, en ook bij mij te bestellen met een mailtje naar info@vbiv.nl

 

Een glazen huisje

Een lang gekoesterde wens ging in vervulling: we hebben een kasje aangeschaft. Voor op onze volkstuin.  Echtgenoot Yep heeft lang gezocht op Internet, alle verkrijgbare opties en afmetingen en prijzen hebben we uitgebreid besproken. Uiteindelijk besloten we in zee te gaan met deze firma, die oude kassen in het Westland afbreekt en van de onderdelen, gecombineerd met wat nieuwe, “hobbykasjes” maakt. We zochten er een mooi plekje voor uit waar wel nog even het één en ander moest worden opgeruimd, vooral ondergronds.  De oorspronkelijke afspraak was dat het op 11 april geplaatst zou worden dus we hadden nog een paar weekeinden de tijd om die ondergrondse opruimwerkzaamheden uit te voeren dachten we. Tot donderdag de telefoon ging en de leverdatum drastisch vervroegd werd.

Hier is hij dus! Erg fijn dat we het zelf niet hoefden te plaatsen. Het lijkt niet al te enorm, zo’n kasje, maar alleen al het glas is een paar honderd kilo. Ik ben er helemaal blij mee! En ach, dat opruimen, dat kunnen we natuurlijk alsnog. We zullen het er nu wel wat warmer bij hebben vermoed ik.

Hangen in de tuin

Op onze volkstuin staat een wilgenboom. Zo eentje die in maart met achttien miljoen gele katjes bloeit. Maar vooral zo eentje die hoog is en stevige takken heeft, en goed geworteld is in onze soms wat drassige grond. Daarmee kon ik een lang gekoesterde wens vervullen: Een hangstoel. Ik maakte er eentje naar aanleiding van deze werkbeschrijving.

Het moet me wel even van het hart dat dit een wat rare werkbeschrijving is. Eerst vertellen ze je een stok van 2,10 meter te kopen, daarna moet je er 90 cm af zagen, die heb je nodig. Waarom dan niet een stok van 90 cm in de lijst met benodigdheden? Ook de stof: je moet twee meter aanschaffen, maar in de praktijk heb je 1,66 meter nodig. Nu ja. Ik kocht dus 1,70 meter canvas en een lapje rood voor een hoesje om het kussen. Ik haalde touw bij een watersportwinkel hier in de buurt en ik gebruikte een dikke kastanjetak uit eigen tuin als stok. Kastanjehout is erg recht en stevig, er worden bijvoorbeeld ook wandelstokken van gemaakt. Ik stikte de naden van mijn stoel met meubelmakersgaren en verstevigde de onderrand met een extra reep stof. Vandaag hingen we de hangstoel in onze wilg.

We moesten even zoeken naar de juiste hoogte. Te laag is natuurlijk niet prettig, als hij te hoog hangt is het erg moeilijk om er in te gaan zitten (nee, daar is geen filmpje van) en áls je dan eenmaal zit draai je steeds. Nu is hij precies de goede hoogte, je zit er heerlijk in, met desgewenst een teen op de grond. Ik ben de koning te rijk ermee!

Mijn oog is groter dan mijn broeikas

Over iets meer dan een maand wordt het broeikasje geplaatst. Tijd om tomaten te zaaien! Ik ben erg enthousiast over het vooruitzicht eindelijk eens een behoorlijke oogst tomaten te hebben, en niet alle veelbelovende groene vruchtjes aan phytoftora of droogte of storm te verliezen vóór ze rood zijn. Ook verheug ik me erg op het wecken van zelfgemaakte tomatensaus zodat we van de oogst kunnen genieten tot in 2019.

We hadden zaad van zes tomatenvarianten en ook zes trays met ieder twaalf potjes. Dat lag dus voor de hand: Een tray per tomatensoort. In het vijfde zakje dat ik opende -een hoge-opbrengst-gegarandeerde F1 hybride- zaten maar 12 zaadjes. Wat praktisch, dat zijn er precies genoeg, dacht ik nog. Maar toen stapte Echtgenoot Yep binnen en maakte me duidelijk dat ik bezig was om 72 tomatenplanten te verkrijgen. Die samen wel vijf broeikasjes kunnen vullen. Waarin dan geen plaats meer is voor de paprika en peper (hete en heel erg hete) die ik ook zaaide. Laat staan voor de aubergine, de komkommer en wat er verder nog op mijn verlanglijstje staat.

Ik heb over een paar weken tomatenplantjes in de aanbieding. Iemand geïnteresseerd?

Grondwerk

We hebben bedacht hoe we onze twee tuinen samen gaan voegen tot één, welk gedeelte ervan we gaan gebruiken voor groente. We gaan de helft van de tuin in negen veldjes verdelen die we volgens een teeltwisselschema willen gaan inzetten. We hebben regelmatig gesprekken als: “Waar stonden de aardappels vorig jaar ook weer?” “In de grote driehoek.” “Nee, dat was het jaar daarvoor. Of misschien zelfs 2015.” Dus daar hebben we dan geen last meer van. Ook moest er bedacht worden waar onze nieuwe aanwinst (!!!!) geplaatst gaat worden. We hebben met stokjes en touw onze plannen in de tuin uitgezet en Echtgenoot Yep is begonnen met het grondwerk. Hij verplaatst graspaden en een lavendelhaag.

Best een hele klus.

Ik stookte ondertussen een enorme stapel snoeiafval op. De wind stond goed, van zo’n omstandigheid moet je meteen gebruik maken.

Ik kreeg het er warm van.

En voor de houtwal blijken de sneeuwklokjes die we enkele jaren terug getransplanteerd hadden uit de tuin bij ons huis zich best thuis te voelen.

Watermanagement

Woensdagavond kreeg ik bericht dat er een watervat voor ons beschikbaar was. Een andere volkstuinder die zijn huur beëindigd heeft, had zijn 1000-litervat achtergelaten. Nu we een grotere tuin hebben komt zoiets goed van pas. Het vat stond op de lege tuin, ongeveer in het midden van het complex, ons lapje is aan de uiterste rand. Hoewel het al donker was gingen Echtgenoot Yep en ik er onmiddellijk heen. Weliswaar is het een groot ding -een meter bij een meter bij een meter- maar het was leeg, dus het naar onze tuin brengen moesten we kunnen.

Dat viel tegen. Het was op een half vergane pallet gemonteerd, het was glibberig en vies en te breed voor de smallere paadjes, we zouden het boven ons hoofd moeten dragen. Echtgenoot Yep is een sterke man, maar aan mij heb je niet veel bij dit soort uitdagingen. Iedereen heeft zo zijn sterke punten, sjouwen is er niet een van mij. Lekkere taart bakken wél. Dat deed ik dus, ik bakte een appeltaart en stelde die beschikbaar voor een paar sterke en behulpzame medetuinders, die zaterdag de pallet er af schroefden en de verhuizing in een vloek en een zucht volbrachten. Nu moet hij nog schoongemaakt en op zijn definitieve plaats gezet, maar dát kunnen we wel met zijn tweeën.

Aardappels met aardperen vergelijken.

Op ons volkstuintje staat al jarenlang een plukje aardperen. Tot nu toe oogstten we ze niet en vonden het wel goed dat ‘s winters de hazen ze opgroeven. Vorige week stak ik daar eens een spitvork in de grond en haalde met één beweging drie stuks boven.

Toch eens iets mee proberen, dacht ik, en groef er nog een stuk of wat op.

Ik vond op Internet en in mijn kookboeken een heel rijtje recepten ervoor. Veel recepten voor aardpeer met kaas, veel met knoflook en met prei. Vanavond schilde ik de oogst, sneed ze in plakjes van een centimeter dik en kookte ze een minuut of tien, daarna spreidde ik het uit in een ingevette ovenschotel. Ik sneed een dikke prei aan ringen en bakte die met een gesnipperde ui en vier kleingesneden knoflookteentjes in een koekenpan. Ik deed er komijnpoeder, kurkuma, cayennepeper en zout door en legde dat op de aarperen, daarna overgoot ik het geheel  met een mengsel van wat room en een losgeklopt ei en bestrooide het met parmezaanse kaas. Twintig minuten in de oven leverde een smakelijk uitziend resultaat:

Het was lekker, maar ik zag wel wat verbeterpunten. Aardperen zijn wat flauw, dus er moest toch nog wat meer smaakmaker in. Gebakken spekjes misschien. Ook denk ik dat een bechamelsaus in plaats van room-met-ei het geheel lekkerder en wat meer een geheel zal maken. Er zijn nog genoeg aardperen in de tuin. Maar aardperen hebben de reputatie dat ze tot eeh…. gasvorming leiden. Ik ga eerst afwachten hoe erg dat is.

 

Het is November (en het regent niet)

Gisteravond op een feestje vroeg iemand me of de tuin al winterklaar is. Ik moest daar even over nadenken, want “de tuin” en “klaar” in één zin… nee, dat kan bijna niet. Net zoiets als “wasmand”en “leeg”.

Vandaag troffen we een prachtige collectie paddenstoelen op een dood stammetje.

De oude mirabellenboom is gescheurd, onderaan de stam. Ik hoop dat hij nog even staan blijft…

Echtgenoot Yep beitste in het huisje een rij planken en balkjes waarvan de nieuwe compostbak gemaakt moet gaan worden.

Ik legde karton rondom de stammen van een aantal fruitboompjes, en verspreidde daar compost over. Het karton zal verteren, het gras eronder ook, zodat de voedingsstoffen uit de compost in de grond terecht komen. De bomen zijn in het vroege voorjaar beter af met een donkere “boomspiegel” want hoe raar het ook klinkt, kale grond is net een klein beetje warmer dan gras. Verder brachten we wat zakken met afgevallen beukenblad naar de volkstuin. Onze zanderige grond kan wel wat organisch materiaal gebruiken.

 

Souvenir de France

Uit Frankrijk namen we bolletjes van saffraankrokussen mee. De dame die ze ons verkocht drukte ons op het hart dat we ze meteen, tout suit in de grond moesten zetten, maar dat lukte niet helemaal… een week of drie geleden pas werden ze geplant. In een oude balkonbloembak, want we begrepen wel dat saffraankrokussen verwende prinsenkindjes zijn: Ze stellen hoge eisen aan de samenstelling van de grond en de onderlinge plantafstand. Maar vooral, boven alles, mogen hun voetjes NIET nat zijn… zo’n balkonbloembak kun je onderdak zetten als het regent. Alle bolletjes begonnen ondanks onze laksheid tout suit te groeien.

En eergisteren was de eerste bloemknop een feit.

Gisteren, ‘s morgens vroeg konden we de saffraandraadjes al zien.

Er waren er zelfs twee in volle bloei.

Echtgenoot Yep pakte een pincet en een borduurschaartje en oogstte de eerste draadjes. Die nu nog gedroogd moeten worden, voordat ik ze in een heerlijke paella ga verwerken. (Of misschien lijsten we ze wel in). Het is natuurlijk maar een heel klein dingetje, maar ik vind het zo leuk dat we, nu er in de volkstuin eigenlijk niets meer gebeurt, tóch nog iets moois hebben groeien.