Vandaag: knopen aanzetten

Uit een streng wol die bedoeld is voor een paar sokken kun je precies een babytruitje breien.

Dat deed ik met deze prettige groene wol, ik breide sunnyside met een paar kleine aanpassingen. Daarna lag het maanden in de kast, want -bekentenis- ik hou niet zo van knopen aanzetten. Nu heb ik het toch maar even gedaan en het vestje geblockt. Nu nog een baby om er in te doen… maar dat zal vast door iemand anders gemaakt worden.

Nachtelijk bezoek

Echtgenoot Yep kreeg voor zijn verjaardag een wildcamera. Een onopvallend kastje dat we aan een boom in de volkstuin hingen* vanwaar het foto’s of korte filmpjes maakt van alles dat beweegt. Nu ja, niet álles dat beweegt. De blaadjes in de bomen wapperen ook, en we hoeven niet elke mug voorbij te zien vliegen… maar we waren wel benieuwd wie er allemaal door onze tuin stapt.

Dat is dus duidelijk! Leuk, zo’n medebewoner.

*Met een ketting en een hangslot natuurlijk…

Londen

Omdat we het werk van Olafur Eliasson erg bewonderen gingen we naar Londen om de tentoonstelling in Tate Modern te zien. De Eurostar tunneltrein maakt het prettig bereikbaar.

En tja, als je dan toch in Londen bent… We wandelden over de Tower Bridge, we gingen naar V&A waar ik geweldige Mary Quant oorbellen kocht. We lunchten bij Ottolenghi en keken rond op de Affordable Art Fair.

Maar de tentoonstelling was het hoogtepunt. Deze foto maakte Yep ongeveer halverwege een tunnel van een kleine 40 meter, waarin dichte, ietwat zoet smakende mist was gemaakt. Je kon maar heel weinig zien, maar de mist had elke paar stappen een andere, intense kleur. Het was prachtig. Ook was de kantine van Studio Olafur Eliasson in het museum gezet. De kok, het menu, de meubelen en het servies, je kon lunchen zoals de (100!) medewerkers dat ook doen. Dat was ook al erg leuk, en leerzaam. Het werk van Olafur Eliasson heeft vaak betrekking op zorgen over het klimaat, dus de lunch was zo duurzaam mogelijk. We kregen de menukaart mee, ik ga beslist proberen de worteldip na te maken. Erg inspirerend!

Vandaag: een snelle redding

Op het pleintje voor de winkel waar ik werk staat een prullenbak. Het ziet er niet zo ingewikkeld uit, maar de bak eronder is twee meter diep en wordt met een groot soort stofzuiger geleegd.

Een passant gooide er in het voorbijlopen een prop in en ook zijn sleutelbos. Enigszins ontredderd kwam hij vragen of ik een bezem of zoiets had zodat hij ernaar kon vissen, maar daarvoor is de bak te diep… En de sleutels waren niet te zien tussen de rommel. We belden de gemeente Goes, en binnen een kwartier stond er een ambtenaar met de benodigde spullen, nog een minuutje later kon de man zijn huis en auto weer in. Hulde voor de gemeente!

Vandaag: sokken

In september 2016 kocht ik deze sokkenwol en vandaag haalde ik het paar van de sokblocker. Niet dat ik er drie jaar aan moest breien, maar soms moet wol een tijdje marineren.* Het werden gewone vanillesokken, niets bijzonders wat betreft het breipatroon, maar wel fijne zachte wol in vrolijke kleurtjes.

*dat is een eufemisme om mijn weinig doordachte aankoopbeleid te rechtvaardigen. Goeie hè?

Het Houthok deel 1

Helemaal achter in onze achtertuin staat het Houthok. Eigenlijk een afdak met dakpannen er op, waaronder keurig gestapeld het kachelhout droog ligt, netjes allemaal op lengte gezaagd. Dat is tenminste de bedoeling.

De praktijk is helaas minder prettig. In de loop van de afgelopen 12 jaar is alles er onder geschoven wat ooit nog opgestookt kan worden, en ook best wel dingen die gewoon even uit beeld moesten. En toen… stortte het dak deels in.

Vandaag stutte ik het wankele dak en haalde het grootste deel van het hout er uit. Dat werd gesorteerd elders in de tuin opgestapeld. Toen begon het te regenen en bracht ik een auto vol onbruikbaars naar de stort. Dat ruimt lekker op!

Vandaag: Zoete aardappel…

… of niet. In Mei legde ik een kleine zoete aardappel in een bakje met vermiculiet en hield het goed vochtig. De gedachte was dat er worteltjes uit de aardappel zouden groeien, en daarna plantjes. Die zou ik planten in voedzame potgrond en eind oktober zou ik een pot vol heerlijke zelfgegroeide zoete aardappelen hebben.

De praktijk sloot niet helemaal aan op dit prachtige plan. Na erg lang wachten kwamen er een paar worteltjes, na oppotten en nog langer wachten één lange spriet met blaadjes.

Onder de grond ging de teelt niet veel beter. Dit hier is de complete opbrengst: de knol die ik plantte. Ik denk dat hij niet zo lekker is. Volgend jaar beter!

Wat ik vandaag zag: Blinded by the light

Ik grap weleens dat Bruce Springsteen mijn langstdurende liefde is. En daar zit een grond van waarheid in. Ik weet nog dat ik in de zomer van 1985, wazig van het slaaptekort dat mijn toen nog piepkleine dochter veroorzaakte, naar zijn videoclips op Sky tv zat te kijken. Dancing in the dark is best aansprekend als je om kwart over drie met een beslist-niet-slapend hummeltje op de bank zit. Good times. Inmiddels ben ik naar elf optredens van Bruce geweest, dezelfde dochter is een keer mee geweest. Het blijft aansprekend.

Vanavond zag ik Blinded by the light, over een jongen die geïnspireerd door de teksten van Bruce Springsteen zijn richting in het leven vindt. Fijne film! En fijne soundtrack! Het speelt in 1985 en de paar jaar erna, dat was goed getroffen. Nooit gedacht dat we ooit vertederd zouden glimlachen om een jongen met eyeliner, Robert Smith haar en metersbrede schoudervullingen.

…en goud was het

Een tuinkasje is -mits goed gepoetst- een soort van spiegelpaleis. Als er dus tweehonderd kaarsjes in branden zie je dat aan alle kanten weerspiegeld. Ik zelf had er geen andere associatie bij dan dat het een mooi, warm (figuurlijk én letterlijk!) rustpunt was in de route. Veel van de bezoekers hadden er andere gevoelens bij, er werden heel wat kaarsjes aangestoken voor overledenen, of voor dierbaren in moeilijke omstandigheden, of voor iets goeds; wereldvrede bijvoorbeeld. Zo verzamelde ik lichtjes, munten en ook mooie gedachten in het kasje.

Aan het einde van de vier dagen -met korte nachten er tussen- was ik érg moe. Maar dat was alleen lichamelijk moe, wat krijg je een energie van zoiets!

de Veste Verlicht, Goud

Van 3 tot en met 6 oktober is het Veste Verlicht in Goes. De derde editie, waarbij rondom de Oostvest van alles te zien en te beleven is. Alles wordt feestelijk verlicht, er zijn kunstwerken en optredens, een lampion-optocht en een carillon-concert met muziek uit de 17e eeuw. Het thema deze keer is namelijk Goud, de 17e eeuw wordt ook wel Gouden eeuw genoemd.

Echtgenoot Yep en een groep andere enthousiastelingen vormen de organisatie van het geheel, ik doe als vrijwilliger mee. Eén van de objecten is een kleine tuinkas, waarin een tafel komt te staan met brandende waxinelichtjes er op. Die kaarsjes kunnen mensen kopen en dan aansteken en erbij zetten -het is het enige object dat niet gratis is- en zo een bijdrage leveren aan de kosten van het feest. Eigenlijk net als in een katholieke kerk, maar dan in dit geval zonder kerk. Zo’n kasje vol kaarsjes ziet er van buitenaf ook prachtig uit. Alles in het kasje moet brandveilig zijn en, natuurlijk, goud! De tafel wordt bekleed met goudkleurig metaalfolie en om de muntjes van de bezoekers in te verzamelen heeft Echtgenoot Yep een dertig centimeter hoog spaarvarken goud gespoten.

Zo is hij een stuk leuker dan in het roze!

Een ander project heeft te maken met de schuttersstukken in ons regionaal museum. Er zijn er vier, ieder met een groep serieus kijkende mannen in hun mooiste kostuum, uit de Gouden Eeuw. Yep heeft ze alle vier op PVC doek laten printen, op groot formaat. De doeken worden op bouwhekken opgespannen langs de route, met spotjes er op gericht. Alle gouden accessoires die de heren Schutters dragen op de schilderijen worden met glansvernis en glitter benadrukt.

Daar mocht ik me ook mee bezig houden. Bovenstaande foto toont een voornaam heerschap met door mij beglitterd goudborduursel op zijn sjerp. Ondoenlijk om te fotograferen, maar ik denk dat het in het donker met een spotje er op erg goed gaat werken. Het wordt vast een erg leuk feest… kom kijken!