Category Archives: Vandaag

Casual Yep met LiBoZa*

Een jeans shirt voor Echtgenoot Yep. De stof zocht hij zelf uit, in een van de stoffenwinkels in Montmartre, Parijs. Ik gebruikte het patroon voor de wat formelere overhemden die ik eerder voor hem maakte, maar ik veranderde een paar dingetjes.

Ik voegde een plooi toe, middenachter, voor wat meer bewegingsruimte. En ik maakte de mouwen en de kraag iets wijder.

Ook zette ik er drukkers op in plaats van knopen en knoopsgaten, en borstzakjes met een stikseltje. Achteraf gezien had ik de manchetten wat smaller én wijder kunnen maken en de borstzakjes zitten wat hoog. Ik had de plaats voor de bostzakjes gekopieerd van een RTW shirt, maar dat is zo’n sportief outdoor shirt, de borstzakken daarop zijn dubbel zo groot als deze. Tja. Ook is het lastig om te bepalen hoe stevig de tussenvoering van de kraag en de manchetten moet zijn. Ik heb drie kwaliteiten in huis, voor de formele overhemden gebruik ik de stijfste. Voor deze koos ik de middelste, maar achteraf denk ik dat het voor een shirt als dit nog wat soepeler had mogen zijn. Nu ja, deze dingetjes neem ik mee voor de volgende keer en ondertussen is dit toch wel een erg fijn kledingstuk (zeker met de Echtgenoot er in).

Ik heb voor de grap eens getimed, het kostte me tien uur om te maken. Ik heb me heerlijk uitgesloofd met de platte naden en de stikseltjes… en natuurlijk borduurde ik zijn initialen op de binnenkant van de schouderpas.

*Toen ik hem zei dat ik er borstzakjes op ging maken zei hij: Leuk, een liboza!  Dat moest even uitgelegd worden. LInker BOrst ZAk in dit geval blijkt, tezamen met heel wat andere afkortingen, gangbare taal te zijn in het leger. 

Een plekje in de zon

De tomaten en paprika’s die ik zaaide zijn bijna allemaal opgekomen. Afgelopen week zijn ze allemaal verspeend, ieder in hun eigen potje geplaatst. De vensterbank staat gezellig vol zo.

Ik had drie verschillende paprikazaden: Uit een verse supermarktpaprika, zelfgedroogde uit een supermarktpaprika en een zogenaamde F1 hybride soort, uit een zakje.  Het leek er even op dat de verse zaadjes het hardste gingen, maar toen bleek dat verschil vooral te komen door de plaats op de vensterbank. De plantjes die het dichtst bij het glas stonden kregen regelmatig een stevige dosis zon te verduren, de grond werd daar ook sneller droog. Alle tomaten en paprika’s die vooraan (tegen het glas) stonden bleven kleiner dan hun achterburen. Nu ik de potjes regelmatig verwissel is dat verschil niet meer te zien: Voorlopig is de stand gelijk.

S-town

Ik kijk niet zoveel televisie, ik vind het óf ontregelend of saai. Een enkele detectiveserie, soms een kookprogramma, dan heb je het wel gehad. Ik luister wel graag naar podcasts. Ik ben een trouwe Wittertainee zoals de luisteraars naar het BBC 5live filmprogramma zich noemen. Dat geeft me het gevoel dat ik op de hoogte blijf zonder films te zien, nu ons Goese filmhuis meer dan een jaar gesloten is geweest. Ik genoot van The Message, een sciencefiction hoorspel van acht afleveringen, en ik luister al jaren graag naar de podcastversie van het radioprogramma This American Life.

Maar vooral de serie-podcasts vind ik fijn, ik genoot van Serial. Het is documentaire, onderzoeksjournalistiek, maar zo gemonteerd dat het bijna een hoorspel is. Het is geen fictie dus is er geen voorspelbaar verloop in het verhaal, het “echte” leven is zelden voorspelbaar. Er is dus ook geen schurk, geen slachtoffer en geen held maar de personages zijn echte mensen met -soms- rare trekjes. De dader wordt lang niet altijd gepakt, de gelieven krijgen elkaar niet. Of misschien krijgen ze elkaar maar of ze inderdaad lang en gelukkig leven is nog maar de vraag… De nieuwste loot aan deze stam is S-town. Hoofdpersoon is John B. McLemore, een klokkenmaker -of eigenlijk een restaurateur van antieke klokken- die wel meer dan een paar rare trekjes heeft. Hoewel, daar doe ik hem geen recht mee… hij is een echt mens met mooie en minder mooie karaktertrekken, geen romanpersonage. Hij mailde een van de medewerkers van This American Life over een moord die gepleegd zou zijn in zijn woonplaats, waarvan de dader nooit gestraft is, er zelfs over pocht. De journalist gaat naar S-town (shit town… tja) om het uit te zoeken. Waarna het verhaal allerlei onverwachte wendingen krijgt. Ik kan er niet veel over zeggen zonder de pret te bederven voor nieuwe luisteraars, maar áls je geen moeite hebt met zeven afleveringen Engelstalige documentaire, luister het. De serie is in de eerste week 16 miljoen keer gedownload, een ontzagwekkend aantal.  Ik luisterde alle zeven afleveringen en daarna luisterde ik ze nog een keer.

Quick fix

Grote projecten zijn fijn. Het plannen, het stapje voor stapje verder werken, en uiteindelijk de diepe voldoening als het klaar is. Op het moment heb ik drie grote projecten op stapel maar de diepe voldoening zal voor alledrie nog wel even op zich laten wachten. Een van de breiwerken heeft elf steekmarkeerders nodig, en natuurlijk heb ik er honderd, maar geen elf dezelfde, of bij elkaar passende. En je begrijpt, verschillend gevormde steekmarkeerders aan één breiwerk, dat kan niet. Dus maakte ik gisteren een handvol nieuwe, van groen metaaldraad en  kralen die overbleven van een ketting die ik ooit eens reeg.

Toch voldoening.

Iemand moet het betalen

Ik kocht een T shirtje. Het streven om al mijn kleren zelf te maken is namelijk wel een beetje in strijd met een fulltime baan en een volkstuin.

Dit T shirt kocht ik bij Vogele. De keten wankelt kennelijk op het randje van een faillissement maar maakt een doorstart. Ik snap dat mechanisme niet helemaal, ik heb nooit opgelet bij de economielessen vroeger op school. De winkel is (nog) niet gesloten en houdt een soort van uitverkoop. Op de ruiten zitten grote posters met hoge kortingspercentages en de verzekering dat er “elke week nieuwe aanvoer” is. Dit shirtje kostte oorspronkelijk een klein tientje, maar is afgeprijsd naar minder dan €3,00. Daaroverheen kwam dat kortingspercentage, zodat ik 90 cent betaalde voor dit Tshirt.

Dat kan dus niet. Er is voor dit kledingstuk katoen gekweekt, geplukt, gereinigd, gekaard en gesponnen, samen met een draadje lycra (dat ergens uit de olie-industrie komt) gebreid tot tricot. Het resultaat is eerst gebleekt, toen geverfd, daarna gesneden en tot een shirtje genaaid (zelfs mét ophanglusjes en glimmend zilveren bedrijfslogo er in). Waarschijnlijk zat tussen deze stappen nog een paar duizend kilometer internationaal vervoer, er hebben tientallen mensen werk aan gehad. Dat kan niet voor 90 cent. Misschien, als ze snel kan naaien, is het arbeidsloon van alléén de naaister* ermee betaald. Of alleen dat draadje lycra. Zelfs de oorspronkelijke prijs van €9,95 is érg weinig. Hoe dan ook… het klopt niet en erger: Waarschijnlijk gaat het met duurdere kleren niet anders. Daarop wordt door een paar deelnemers aan de keten winst gemaakt, maar ik vrees dat dat geen beloning voor de harde fysieke arbeid van de productie is. Ik weet niet waar ik een Tshirt kan kopen dat wel klopt en nog minder wat het dan zou kosten.

*Vreemd dat ik er van uit ga dat het een vrouw is.

De post! de post!

In de komende weken heb ik aardig wat reistijd voor de boeg. Tijd waarin ik, zittend in treinen, auto’s en vliegtuigen een heel stuk kan breien. Nu heb ik mijn veeleisende Katherine Howard vest op de pennen, een prachtig project. Maar het vereist toewijding en concentratie en er hangen tientallen bolletjes garen aan. Het is, kortom, niet geschikt voor onderweg. Fijn excuus om iets nieuws te beginnen, vond ik!

Gisteren bezorgde de post een streng Wollmeise Lace, waarvan ik een vest wil gaan maken. Pas nadat ik dit uitgekozen had zag ik de naam die Wollmeise in haar peilloze wijsheid aan deze auberginepaars gaf.

Naar de Gebroken dijk

Na een lange rust gingen we weer eens wandelen.

Naar de Oosterschelde en weer terug.

Het was er een glorieuze dag voor! De akkers zijn nog kaal, maar de meidoorn bloeit.

Het bleek wel een paar kilometer meer dan we gedacht hadden…

 

Nieuwe schoenen

Er zijn mensen die ook hun eigen schoenen maken.

Respect! Ik denk niet dat dat ooit op mijn agenda zal verschijnen.

Risotto al funghi

In het begin van Maart gingen we met F. en W. naar een concert van het Rotterdams Philharmonisch. Meestal, als we met zijn tweetjes gaan, nuttigen we een broodje in de auto onderweg erheen. Maar deze keer vertrokken we halverwege de middag en aten een concertmenu in Brasserie de Doelen. W. en ik kozen voor de vegetarische optie: Risotto met paddenstoelen, groene asperges en een gepocheerd ei.

Dat was zó lekker dat ik het gisteravond zo goed als ik kon heb nagekookt. Dat is best goed gelukt! Wat een feestmaal.

Een handvol porcini weken in een kom heet water. Driekwart liter water koken en een paddenstoelenbouillonblokje er in oplossen, het weekvocht van de porcini er aan toevoegen. Twee sjalotjes fijn snipperen en fruiten in twee eetlepels olijfolie in een pan met dikke bodem. Als de stukjes doorzichtig worden 200 gram risottorijst erbij doen en roeren tot de korrels doorzichtig zijn en net niet gaan “springen”. Dan afblussen met een scheut droge witte wijn en als die is opgenomen scheut voor scheut de bouillon toevoegen, elke keer blijven roeren tot de bouillon is opgenomen. Na een minuut of 20 proeven of de rijstkorrels een prettige beet hebben. Ondertussen 200 gram dunne groene asperges 4 minuten roerbakken in een klein beetje olijfolie en warm houden, daarna 100 gram oesterzwam in reepjes roerbakken en de laatste minuut de geweekte porcini erbij. Ook dit warm houden. Dan een klontje boter smelten in de koekenpan en 150 gram beukenzwammen op hoog vuur bakken. Als de rijst klaar is twee eieren pocheren en ondertussen de oesterzwam/porcinimix en een paar stevige draaien aan de pepermolen door de rijst roeren. Op de borden eerst de risotto, daar asperges, beukenzwammen -met de boter- en ei artistiek op draperen en nog wat geraspte Parmezaanse kaas er over strooien.

De Beterhand

Alle zes collega’s die woensdag 15 maart samen aan een tafeltje zaten bij een na-het-werk borrel werden ziek. Ik ook. Hoesten, koorts, overal pijn, malaise. Gisteren – elf dagen later-  durfde ik weer naar de tuin, gelukkig was Echtgenoot Yep niet getroffen en had hij wel aardig wat getuinierd.

Ik rolde enigzins uitgeput van mijn fiets en ging op de grond zitten om tweehonderd erwtjes te zaaien. Daarna worstelde ik langdurig met een vogelnet dat over het erwtenklimrek moest worden bevestigd. Alle beesten die op onze tuin wonen houden van erwtjes, dus als we er zelf ook wat van willen eten moeten we dat net ophangen. Dat was in het geheel niet makkelijk, dus toen het eenmaal op zijn plaats zat vond ik het weer genoeg en ging naar huis. Het was bijzonder ergerlijk dat zo’n simpel klusje zo vermoeiend was, maar het was heerlijk buiten.