Category Archives: huishouden

Een merkwaardige hoofdstad

Van Yvonnep kreeg ik een lapje. Een heel bijzonder lapje: De plattegrond van Amsterdam is er op afgedrukt.

Het is wel een erg grappige plattegrond, de straatnamen zijn (volgens yvonnep) ingetoetst door een dronken Rus. Dat zou best kunnen kloppen! Hier en daar is het volkomen onbegrijpelijk. Ik dacht eerst dat ik de stof zou gebruiken als voering voor een tasje, maar dan zie je het natuurlijk niet.

Uiteindelijk maakte ik er een tafelloper van. Dan kunnen we bij het ontbijt eens puzzelen wat Nrcinui Moo.mec zou kunnen betekenen.

De verstelmand

We proberen minder afval te produceren. Eigenlijk vind ik dat dingen die stuk zijn niet weggegooid maar gerepareerd moeten worden, als dat kan. Maar oef, wat is dat een vervelende klus…

Neem bijvoorbeeld dit overhemd. Nog voor het een jaar oud was viel het mooie glansgaren waarmee ik alle sierstiksels maakte uit elkaar. Waarom gebeurt zoiets? Geen idee… maar het overhemd is verder nog best in orde, alle naden die de constructie vormen zijn met ander garen gemaakt. Ik zou dus alle stiksels stukjes siergaren er uit moeten peuteren en het opnieuw doorstikken met het duurzame garen. Dat peuteren is een heel werk, want het oude garen is bijna helemaal vergaan, het moet steekje voor steekje verwijderd worden.

En van deze sportbroek gaat de zoom en het elastiek in de taille los. Ook dat moet los getornd en opnieuw genaaid. Maar dat lostornen is een rotklus, vooral omdat er door het elastiek is gestikt. Iets nieuws maken is een stuk glamoureuzer! ik zou best graag het overhemd én de sportbroek weg gooien, en overigens ook het hemdje met de losse schouderband en de wielrenbroek met de uitgescheurde naad.

Okee… uitgemopperd. *haalt diep adem en pakt het tornmesje*

Het Houthok deel 1

Helemaal achter in onze achtertuin staat het Houthok. Eigenlijk een afdak met dakpannen er op, waaronder keurig gestapeld het kachelhout droog ligt, netjes allemaal op lengte gezaagd. Dat is tenminste de bedoeling.

De praktijk is helaas minder prettig. In de loop van de afgelopen 12 jaar is alles er onder geschoven wat ooit nog opgestookt kan worden, en ook best wel dingen die gewoon even uit beeld moesten. En toen… stortte het dak deels in.

Vandaag stutte ik het wankele dak en haalde het grootste deel van het hout er uit. Dat werd gesorteerd elders in de tuin opgestapeld. Toen begon het te regenen en bracht ik een auto vol onbruikbaars naar de stort. Dat ruimt lekker op!

Beestjes, allemaal beestjes

Het inrichten van een huis is -althans voor ons- niet iets dat in een paar weken geregeld is. In de elf jaar dat we een huis delen is de muur van onze slaapkamer getooid geweest met een foto van een boerenkool, een strandtafereel en daarna jaren lang een blauwe, nogal blote mevrouw, gezeefdrukt door Corneille. Een maand of wat geleden zag ik in de krant een behangcollectie van Naturalis. Oude schoolplaten, foto’s van vlinders, vissen en junglelandschappen. Klik rustig even op deze link en kijk, ze zijn allemaal mooi!

Wij vonden een afbeelding van een zwerm plankton in een lichtbundel allebei het mooist. Dergelijke eensgezindheid is nogal zeldzaam, dus we hebben het meteen laten maken op maat van onze muur en gisteravond samen opgeplakt. Deze foto’s zijn dus ook gemaakt bij lamplicht, maar het geeft een heel aardig beeld.

Prachtig he? Eindelijk is het helemaal goed.

Broodzakken.

In the Cabin in Schotland lag het zero waste home boek. Bea Johnson beschrijft daarin hoe zij en haar gezin erin slagen geen huishoudelijk afval te produceren. Ik had niet genoeg tijd om het helemaal te lezen. Daarbij, veel van haar adviezen zijn voor ons niet nieuw. Ze richt zich vooral op Amerikaanse consumenten, het is in Nederland al niet gewoon om in elk drankje een rietje te doen bijvoorbeeld. Maar het is goed om erover na te denken. Wij zelf proberen de hoeveelheid afval die we produceren zoveel mogelijk te beperken, dat lukt aardig… met uitzondering van plastic. Wekelijks breng ik een hoeveelheid plastic naar het inzamelpunt. Nu kun je natuurlijk zeggen: Het wordt gerecycled, dus is het goed, maar dat is het natuurlijk niet. Je kunt beter helemaal geen plastic hoeven recyclen, en beginnen met minder van het spul in huis te halen.

K:-)dootje maakte bijenwasdoekjes om plasticfolie te vervangen*, en ze maakte ook broodzakken om bij de bakker je verse halfje bruin in te doen. Goed plan! Ik volg haar voorbeeld.

Ik had een restantje Vlisco katoen dat precies groot genoeg was voor twee broodzakken. Vlisco is een dicht weefsel, ik neem aan dat dat voor brood wel prettig is. Ik koop vaak ambachtelijk brood waar nog meel aan de buitenkant zit, dat meel -of maanzaad, of sesam- moet natuurlijk niet los in de boodschappentas terecht komen. Ik zette er een elastiekje op als sluiting en een knoop ter decoratie. Dat was leuk om te maken, en ik denk ook wel praktisch. En, maximale voldoening, de blauwe Vlisco (gekocht in 2014) is nu precies, helemaal op. Geen snippertje afval. Morgen ga ik een volkorenbol kopen**. 

*waarover later meer

** Dat lukte prima. Mariekevandebakker zei dat er minstens tien regelmatige klanten hun eigen verpakking meenemen naar de winkel. 

Oktober alweer?

Wat gaat het hard. Sinds mijn laatste blogpost

Werd Echtgenoot Yep 50 jaar met passend feestgedruis. En een mooi cadeau. Dat cadeau, een schilderijtje van Ditty Ketting zocht ik al eerder uit. Met de galeriehouder sprak ik af dat ik het enkele dagen vóór de grote dag zou afhalen. Zo gezegd zo gedaan, in de lunchpauze fietste ik snelsnel naar Galerie van den Berge en daarna met mijn schat in bubbeltjesplastic in de fietstas weer naar mijn werk. ‘s Avonds bij het eten zei Echtgenoot Yep: “Weet je wat ik vanmiddag weer eens gedaan heb? Ik ben bij Galerie van den Berge gaan kijken. Wat een mooie schilderijen, die van Ditty Ketting! Daar kunnen we er misschien wel eentje van aanschaffen.” Ik presteerde het met uiterste inspanning om niets te laten merken, mompelde iets ongezelligs (dat we eerst maar eens moesten zien wat het verjaardagsfeest zou kosten) en gooide vervolgens mijn bord spaghetti om, zodat het onderwerp drastisch veranderde. We waren elkaar bijna tegengekomen bij de Galerie! En hulde voor de galeriehouder, die vast hogelijk verbaasd was Yep te zien binnenstappen.

 

Kwam er een eind aan het ouderschapsverlof van Donkeroogje, ze legt weer eieren en kloekt niet meer. De kuikens hebben ook niet echt moederlijke zorg meer nodig. Hoewel ze nog niet kunnen kakelen of kraaien, en nog stééds allemaal best kip maar ook best haan zouden kunnen zijn. We wachten af…

Voeren we een stukje mee op het schip van K:)dootje en haar meneer.

Haalden we 45 kilo aardappels uit de tuin

En lieten de wespen nog 18 kilo appels voor ons over

Die ik op allerlei manieren verwerkte.

Ik maakte nog wel een paar dingen. Maar die verdienen hun eigen blogpostje.

Wat ik vandaag maakte: Mij kwaad

30 december 2016

ik ben geen wintertype

Het kan natuurlijk altijd erger.

Elke dag heb ik in totaal 8 minuten nodig voor mijn woon-werkverkeer. Heen én terug, op de fiets. Best makkelijk. Maar van de week moest ik voor mijn werk naar Oostburg en dat is andere koek… dat fiets ik niet eventjes. Daarom had ik een autootje in gebruik gekregen van mijn werkgever. Vandaag moest dat autootje bij mijn werkadres voor de deur staan waar het weer opgehaald zou worden, dus ging ik voor de gelegenheid met de auto naar mijn werk. Afgelopen nacht was het erg mistig en het vroor een graad of zes… dus vanmorgen zat er een laag ijs op de ramen van het autootje. Ruiten krabben is het stomste werk dat ik kan bedenken. Met een lamme arm en koude vingers en steeds kwaaier een half uur ruitenkrabben om vijf minuten te kunnen rijden, wat een narigheid.

Wat Echtgenoot Yep maakt: het warm

21 november 2016:

een vuurtje in de kachel

161121brandstapeltje

Een van de dingen waar we bij de verbouwing van dit huis geen enkele discussie over hadden was de aanschaf van een houtkachel. Die moest er komen, en die kwam er dus. Het stoken van onze houtkachel was best een bezigheid. We maakten we een heel klein vuurtje van houtjes en propjes, als dat dan eenmaal brandde gingen er iets grotere houtjes op, en weer iets grotere, pas als het echt goed heet was kwamen de echte blokken. Elke keer moest de deur van de kachel open en soms stond de kamer vol rook… als je niet elke tien minuten iets aan de kachel deed ging hij uit. Naar aanleiding van het boek “de man en het hout” dat Echtgenoot Yep in de vakantie las start hij een vuurtje nu andersom. Hij legt grote blokken onderop, daarop iets kleinere, dan nog wat kleinere en zo voort tot de aanmaakhoutjes en een paar kartonnetjes bovenop. Het hout dat onder het beginnende vuurtje ligt wordt voorverwarmd en gaat uiteindelijk branden en zo zakt het vuur langzaam maar zeker tot de grote blokken aan de beurt zijn. De deur hoeft het eerste uur niet open, en als hij eenmaal wél open moet is de kachel al zo heet dat er geen rook in de kamer komt. Sommige handigheidjes maken het leven écht een stuk prettiger!

161121vuurtje

Wat Echtgenoot Yep maakte: De keuken wit

24 april 2016:

De plafonds en muren van keuken en bijkeuken geverfd.

20160425_151842

Het verven zelf is meestal het probleem niet. Maar de hele keuken leegruimen,* plekjes en gaatjes repareren, alles schoonmaken, afplakken waar géén verf op moet… dat is een hele klus. Echtgenoot Yep heeft dat allemaal gedaan. De keuken is meteen een stuk lichter.

*Een verbazingwekkende hoeveelheid blikjes, potjes en andersoortige rommeltjes kwam tevoorschijn, die níet in kastjes stonden maar er boven op.

Wat ik vandaag maakte: kussenovertrekken

8 april 2016

Kussens voor op de bank

20160408_161621

Het is erg jammer dat V&D sluiten moest. Zo lang als ik me kan herinneren kwam ik er regelmatig. Het laatste dat ik er aanschafte waren “blote” kussens gevuld met echte veren, voor op onze bank. Die moesten natuurlijk worden aangekleed… In de kast had ik zes meter katoen van Vlisco liggen, ontwerp van Ozwald Boateng, waarvan ik overtrekken voor de kussens naaide. Ik vind de Vlisco prints prachtig, maar in het algemeen wel druk en met wat te grote motieven voor kleding. (Misschien moet ik me eens uit die comfortzone wagen…) De Boateng-blauwen passen prachtig bij mijn bank, ik heb zomerse zwembad-associaties bij dit motief. Hoewel ik een béétje twijfel, is een katoenen kussen-overtrek niet iets te beddengoed-achtig voor op de bank? Nu ja, ik laat ze er eens een tijdje liggen. En ik heb nog vier en een halve meter Boateng-blauw over, voor die uit-de-comfortzone-jurk.