Category Archives: in beweging

Schotland en Ierland

We gingen een weekje weg. Naar lieve vrienden die in Ierland wonen, vlak bij Dublin. Maar ze hebben ook een vakantiehuisje in de bossen in Schotland.

Daar gingen we de eerste dagen heen. Het huisje is erg afgelegen, geen telefoonbereik daar. Heerlijk rustig!

Maar het is van alle gemakken voorzien. Zonnepanelen, drinkwater, en zo’n groot fornuis met meerdere ovens dat ook als verwarming dient. Geweldig.

Hoewel we die verwarming niet nodig hadden, het was prachtig weer.

Daarna reisden we met zijn vieren naar Ierland.

We wandelden in een parkachtige tuin: Mount Usher. Er waren prachtige bloemen en bijzondere bomen. Echtgenoot Yep haalde zijn hart op met zijn camera.

Het bijbehorende restaurant serveerde zulke lekkere maaltijden dat ik het kookboek dat er over is uitgegeven een paar dagen later kocht.

We wandelden langs de kust naar de vuurtoren. Of eigenlijk vuurtorens, er stonden er drie van verschillende ouderdom en stijl. Een van de drie is zelfs te huur, je kunt er voor een fors bedrag overnachten. Het lijkt geweldig, maar het zijn 109 treden naar de keuken…

We gingen ook naar Knowth en Newgrange. Daar zijn grafheuvels uit de steentijd. Enorme constructies, gebouwd uit enorme blokken steen vóór men beschikte over wielen of metaal. De gemiddelde levensverwachting in die tijd was 29 jaar, dit moet een onvoorstelbare inspanning zijn geweest.

In één ervan kon je naar binnen, naar de grafkamer. Het gat boven de deuropening laat één keer per jaar, bij zonsopkomst op 21 december het zonlicht binnen, dat dan 17 minuten schijnt in de grafkamer. Nu was het, toen de gids het electrische licht even uit deed, verschrikkelijk donker binnen.

We hadden een heerlijke vakantie. Maar het allerfijnste was het weerzien van en bijpraten met onze gastheer en gastvrouw.

La Dolce Vita

Kleindochter K. arriveerde een dag of tien later dan we dachten. Direct na het omhelzen van de verse ouders en een korte eerste kennismaking met haar sprong ik in de bus naar Schiphol. Daar stapte ik -bijzonder efficient- tien minuten voor het sluiten van de gate in een vliegtuig naar Rome. Een reisgezelschap bestaande uit Echtgenoot Yep en zes vrienden was een paar dagen eerder al vertrokken en zodoende stond Yep op me te wachten toen ik in het holst van de nacht arriveerde om de rest van de vakantie mee te vieren.

We brachten de week door in een huis vlak bij Assisi.

Met een prachtig uitzicht

En een overdadig bloeiende wisteria boven het terras.

Er waren veel kerken

Met prachtige fresco’s

Assisi is de geboorteplaats van Sint Franciscus.

We wandelden, (meer bergop dan bergaf, merkwaardig genoeg) we kookten samen, we zongen en discussieerden.

en oh… het Italiaanse eten! Wat een heerlijke vakantie.

 

 

 

Naar de Gebroken dijk

Na een lange rust gingen we weer eens wandelen.

Naar de Oosterschelde en weer terug.

Het was er een glorieuze dag voor! De akkers zijn nog kaal, maar de meidoorn bloeit.

Het bleek wel een paar kilometer meer dan we gedacht hadden…

 

Parijs

Ballet, museum, winkelen. En lekker eten ook

Twee nachten en drie dagen in Parijs, het was heerlijk. Opera Garnier is het ultieme bonbondoos-theater, rood pluche en verguldsel, kroonluchters en loges.

Het nummer op mijn stoel

We zagen er Tree of codes, een modern ballet met licht- en spiegeleffecten, de enscenering was gedaan door Olafur Eliasson. Het leek wel een droom. Ik zou zo graag opschrijven hoe het was, al is het maar om het zelf nog een beetje vast te houden, maar ik weet geen woorden.

‘s Avonds viel ik om een uur of negen bijna letterlijk om, zo moe was ik! Maandag gelukkig weer fris en fruitig, gingen we naar het Louvre. Daar waren we nog nooit geweest, elke keer dat we in Parijs waren stond er een ontmoedigend lange rij voor de ingang. Maar nu, maandagochtend, viel dat mee. We brachten er een hele dag door en we keken onze ogen uit.

alleen het gebouw al… hier de eregalerij. Rechtsaf hangt de Mona Lisa, kennelijk voor veel bezoekers de enige reden naar het museum te gaan.

We bekeken het gedrang eventjes. Maar daarna zagen we allerlei anders: goedgebouwde naakte soldaten (nuja, ze hadden wél een helm op), kussende marmeren beelden, we bekeken sfinxen op een rij en we zagen Nikè.

Ik vond haar wel het allermooiste geloof ik.

Dinsdag was Valentijnsdag, in Parijs doen ze daar niet kinderachtig over. Rozen, aardbeien, champagne, hartjes en alles.

Jum.

Zei ik al jum?

We gingen naar Montmartre, waar ik fijn wat lapjes bemachtigde, daarover later meer. En nu zijn we weer thuis met een heleboel mooie herinneringen… en ga ik lijnen.

Vier en vijftig

Jarig.

Er was een huis vol gezellige mensen. En lekker eten. Echtgenoot Yep gaf me een heel plat pakje dat een ticket naar Parijs bevatte. Hij heeft met mijn werkgever geregeld dat ik vrij ben, en onze kippen- en huisoppas ingeschakeld. En kaartjes gekocht voor Tree of Codes, vanmiddag in Opera Garnier. Dus schrijf ik dit -na een kort nachtje slapen- op station Antwerpen vanwaar we zo dadelijk verder reizen. Is het niet geweldig?

Waar wij waren: Op een kunstbeurs

De Brafa

Net als vorig jaar kreeg Echtgenoot Yep een uitnodiging voor de Brusselse Kunst en Antiek beurs. Leuk een middagje rondkijken.

De aankleding van zo’n beurs is al kunstig. 

Er was weinig textiel werk, behalve de antieke wandkleden van Manufactuur de Wit. Oh, en er was een galerie die onder andere dit paardenhoofd tentoonstelde. Het is bekleed met frivolité en een klein stukje ajourbreiwerk.

Er was ook een behaakte kikker.

En krullen waarvan de betekenis pas in de schaduw ervan te zien is.

Deze spiegel maakte de kijker een stuk langer en smaller dan zij is. Ik vermoed, ook vanwege de skeletten, dat dit ding een kritiek is op het wat magere schoonheidsideaal van deze tijd. 

Gelukkig hebben de Nana’s van Niki de Saint Phalle daar geen boodschap aan. Die hebben rondingen aan alle kanten en zijn uitgelaten vrolijk. 

We werden na afloop met een bijzonder luxe auto van de sponsor weer terug naar ons eigen mobiel op het parkeerterrein gebracht. Dat was een rit van precies 48 meter. Het was in al zijn absurditeit iets dat me erg aan deze dames deed denken.

 

Naar de film

10 december 2016

Fantastic beasts and where to find them

Met de kinderen en aanhang een middagje bioscoop. Wat een leuke film. Niet te moeilijk, prettig vermaak. Eddie Redmayne is op dreef als de hoofdpersoon, de sidekick Dan Fogler ontwapenend. Maar de CGI beesten en de fantasiewereld in de koffer zijn geweldig

Waar we waren: In de dierentuin

29 november 2016:

Een dagje naar Blijdorp

161129denker

Jarenlang is Echtgenoot Yep lid geweest van de vriendenvereniging van Blijdorp. Daarom kreeg hij elk jaar twee vrijkaartjes toegezonden, waar we nooit gebruik van maakten. Nu hij besloten heeft ergens anders vriend van te worden dachten we dat het leuk was om -ten afscheid- een middagje dierentuin te doen. Dat was best leuk! Er was een baby-tapir, we zagen prachtige vlinders, kwallen, slangen, giraffen en slurfhondjes. De zeeleeuwen hadden pret met een oud bloempotje, de poolvossen hadden konijn op het menu, de ijsberen aten met veel genoegen een ijsje. Of nu ja, een blok ijs ten grootte van een emmer, waarin vast iets lekkers zat vastgevroren.

161129nietbang

Wat we maakten: een herfstwandeling

19 november 2016

Het bos op zijn mooist

We liepen eerst de groene en daarna de rode wandeling door Oranjezon. Het weer was mooi en het bos was in alle herfstkleuren tegelijk. Prachtig! We zagen wel acht herten, maar die bleven niet netjes even staan om gefotografeerd te worden.

Vanuit de uitkijktoren.

Vanuit de uitkijktoren.

Oranjezon heeft loofbos, dennenbos, duin, moeras en toegang naar het strand.

overal stonden paddenstoelen

overal stonden paddenstoelen

Er groeien dus veel verschillende planten.

De kardinaalsmuts is nu op zijn mooist.

De kardinaalsmuts is nu op zijn mooist. Wat een kleur!

Waar wij waren: Parijs

30 oktober t/m 1 november 2016:

een paar dagen lichtstad

161030fontein

In Versailles waren een paar werken van Olafur Eliasson te zien. Onder andere in de tuin deze waterval, die, mits vanuit de juiste hoek bekeken, uit het niets lijkt te vallen.

We hadden heel doordacht vooraf toegangskaarten gekocht voor Versailles voor maandag. Meestal zijn dat rustige dagen in musea. Waar we geen rekening mee hielden is dat dinsdag 1 november een nationale feestdag is in Frankrijk en (bijna) iedereen de maandag erbij had genomen. Een zogenaamde “brugdag”. Dus was het druk. Er stond voor de ingang van Versailles een rij van een paar duizend mensen. Die in dezelfde rij door het kasteel werden geperst… waardoor er weinig gelegenheid tot rustig bekijken was. Overigens vind ik zulke dingen wel mooi, maar ze laten altijd de pracht en praal zien: Het bed van de koningin, de salon van de kroonprins… maar ik wil zo graag de keuken zien. Er woonden duizend tot drieduizend mensen. Wat aten ze? Hoe werd de was gedaan? (waarschijnlijk niet, toiletten waren er niet en baden was ook niet de gewoonte…) Dat wordt nooit getoond.

161031flv

Een dag later gingen we naar de Fondation Louis Vuitton,  het gebouw is door Daniel Buren van een leuk gekleurd ruitenpakje voorzien.

Van binnenuit gezien ook erg vrolijk. Maar we hadden geluk: De zon scheen.

Van binnenuit gezien ook erg vrolijk. Maar we hadden geluk: De zon scheen.

We stonden wéér in de rij voor Mexicaanse kunst in het Grand Palais, we zwierven door de stad en verdwaalden in Galeries Lafayette, we dronken dure cappuccino aan de oever van de Seine, we aten ongelooflijk lekker bij een vestiging van Bernard Loiseau. Het was een heerlijk weekeinde! Maar ik wil voorlopig nergens meer voor in de rij staan.