Category Archives: in beweging

Licht in Gent

Ik denk dat het de derde keer was dat we het lichtfestival in Gent bezochten. Aan één van de vorige keren had ik een nare herinnering; we stonden geruime tijd helemaal “vast” in een enorme mensenmassa die geen kant op kon. Er was duidelijk niet op zo’n grote opkomst gerekend! Deze keer heeft Gent het heel goed georganiseerd met shuttlebusjes vanaf parkeerplaatsen buiten de stad en met een eenrichtingverkeer-wandeltraject door brede straten. Hoewel er heel wat mensen waren was het nergens dringen. Er waren veel hosts, er was genoeg horeca en toiletgelegenheid. Fijn! Het was wel erg koud maar mooi helder weer.

Op de brandweerkazerne werd een film geprojecteerd over schattige robotjes die cuberdons  maakten in een fabriek. Er brak brand uit in de fabriek, waarop de echte brandweer met zwaailichten, een ladderwagen en een spuit de robotjes kwam redden en de “brand” te lijf ging. Leuk hoe de projectie en de realiteit samenwerkten.

Aan het einde van het album “dark side of the moon” zegt een stem: There is no dark side of the moon. In fact, it’s all dark. In Gent werd het tegendeel getoond. Dit was een prachtig object, ik denk wel het meest gefotografeerde.

De bloemen en takken op dit pand zijn een projectie. Mooi gedaan, vooral omdat het een vrij donker pand was. Dat schijnt moeilijker te zijn om als filmdoek te gebruiken.

 

Dit zijn niet twee voetballers die met lampjes behangen een penalty spelen, het zijn alleen maar lampjes. Knap gemaakt!

Deze draak was indrukwekkend. Ook hier stonden echte vlammenwerpers op het gebouw, gecombineerd met de video. Een echt vuurspuwende draak. Hij houdt verband met een draak op het Gentse Belfort. Natuurlijk was er véél meer, de piano van Mr. Beam was leuk en er was een metershoge vuurtornado in de stadshaven. (Alwéér vuur! Ik bespeur een thema.) Kortom, we genoten.

 

 

De tijd vliegt

…. en ik ren er achteraan. Dat klinkt dramatischer dan het is, maar er was zo veel te doen aan leuke en gezellige dingen dat erover schrijven er even niet van kwam.

 

We bezorgden Kleindochter K. een kerstkadootje waar ze blij mee was. Grappig dat haar tante op die zelfde leeftijd zo’n bal-met-eendje ook erg leuk vond. Het was fijn om de hele familie weer eens bij elkaar te zien.

We lunchten tweede Kerstdag op de tuin

Ik maakte een oudejaars-champagnetaart met mirror-glazing. Best goed gelukt, maar het glazuur was wat rubberig. De enige kleurstof die ik in huis had hiervoor was rood, niet direct in overeenstemming met de champagnemousse-inhoud van de taart…. en een “restje champagne” is ook al iets dat ik niet in huis heb. (bestaat dat wel?)  Dus werd het een sauvignon blanc mousse. Maar ik heb leuk geknutseld!

We gingen naar Amsterdam Light en ik maakte gebruik van de gelegenheid om yvonnep weer eens op te zoeken. Dat was gezellig, en veel te lang geleden!

We gingen ook naar het Stedelijk Museum.

Maar het grootste deel van mijn vrije tijd ging in een Groot en nu nog Geheim Project. Dat inmiddels bijna klaar is, (onthulling volgt later dit jaar) dus de normale blogdienstregeling zal weer worden hervat.

Met, om te beginnen, een wat treurige mededeling. Vier van onze zes kuikens bleken uiteindelijk haantjes en zijn tot de vriezer bevorderd. Ik had gehoopt op drie of vier nieuwe legkippen, maar helaas.  Nu hebben we -behalve de “oude garde”  de twee meisjes nog in de ren, Fiep en Keet. Ze leggen nog geen eieren, hoewel ze er inmiddels oud genoeg voor zijn… maar de dagen zijn kort en het is koud, ik neem aan dat ze hun werkzame leven zullen aanvangen als er wat meer lente in de lucht is.

De reis naar het licht

Al voor de zesde keer gingen we naar Lyon voor het Fête des lumieres.

Het uitzicht van bovenaf Fourvière over de stad, met het reuzenrad op het Bellecour als blikvanger.

Rondom het reuzenrad was een metershoge bloementuin, licht in alle kleuren.

Twee “sneeuwuilen” dansten samen in de lucht boven hun nest, op romantische muziek. In de vijver eronder stonden twee mensen de verlichte ballonnen te besturen, een soort van ondersteboven marionettenspel. Het was sprookjesachtig mooi.

Er was zoveel te zien! Heel groot:

De kathedraal st Jean, het paleis van justitie en le colline de Fourvière vormden samen het decor voor een lichtshow, te bekijken vanaf de tegenoverliggende oever van de de Saône.

En klein:

Een maquette waarop alweer het reuzenrad en de kathedraal te zien zijn.

In het museum stond een jurk van optische vezel. Ik vraag me wel af of er een batterypack bij gedragen moet worden… en zo ja hoe groot.

Er was een voorstelling met paarden die lampjes droegen en zelfs vuurwerk. Er waren projecties op gebouwen, spinnen gemaakt van TL balken, interactief dansende tekenfilmfiguurtjes, er was een pacmanspel zo groot als het gebouw waarop het vertoond werd.  In verband met de beveiliging wordt het festival de laatste twee jaar alleen nog op een paar locaties gehouden, voorheen was het door de hele stad. Het heeft zijn voordelen ook, dit was het eerste jaar dat we alles hebben kunnen zien (hoewel in verband met de harde wind van de laatste avond een paar installaties voortijdig waren weggehaald.) We legden heel wat kilometers af, lopend door de stad. We bezochten vier musea, we kochten kruiden en wat kerstcadeautjes en ook lekkere dingen in de Halles de Lyon. Drie dagen waren we weg, maar het lijkt wel een week!

Weekeindje weg

Een gekregen hotelbon brengt je soms op plaatsen waar je op een andere manier niet zo gauw terecht komt. We sliepen twee nachten in een hotel in Naaldwijk. Van daar af was het niet meer zo ver naar het museum Voorlinden.

Het gebouw is speciaal gemaakt om een paar omvangrijke kunstwerken te herbergen.

een kwart van een kunstwerk van Olafur Eliasson.

Maar er is ook ruimte voor het kleinere. Dat was prachtig.

De zondagmorgen besteedden we aan een bezoekje aan Zoon, Schoondochter en kleindochter K,

de middag gingen we naar de film.

En omdat we toen toch in Rotterdam waren nog naar museum Boymans. Waar een heuse wasserette was opgesteld, en je ook een statement over je eigen was op een button kon schrijven… wat ik natuurlijk deed.

 

Oktober alweer?

Wat gaat het hard. Sinds mijn laatste blogpost

Werd Echtgenoot Yep 50 jaar met passend feestgedruis. En een mooi cadeau. Dat cadeau, een schilderijtje van Ditty Ketting zocht ik al eerder uit. Met de galeriehouder sprak ik af dat ik het enkele dagen vóór de grote dag zou afhalen. Zo gezegd zo gedaan, in de lunchpauze fietste ik snelsnel naar Galerie van den Berge en daarna met mijn schat in bubbeltjesplastic in de fietstas weer naar mijn werk. ‘s Avonds bij het eten zei Echtgenoot Yep: “Weet je wat ik vanmiddag weer eens gedaan heb? Ik ben bij Galerie van den Berge gaan kijken. Wat een mooie schilderijen, die van Ditty Ketting! Daar kunnen we er misschien wel eentje van aanschaffen.” Ik presteerde het met uiterste inspanning om niets te laten merken, mompelde iets ongezelligs (dat we eerst maar eens moesten zien wat het verjaardagsfeest zou kosten) en gooide vervolgens mijn bord spaghetti om, zodat het onderwerp drastisch veranderde. We waren elkaar bijna tegengekomen bij de Galerie! En hulde voor de galeriehouder, die vast hogelijk verbaasd was Yep te zien binnenstappen.

 

Kwam er een eind aan het ouderschapsverlof van Donkeroogje, ze legt weer eieren en kloekt niet meer. De kuikens hebben ook niet echt moederlijke zorg meer nodig. Hoewel ze nog niet kunnen kakelen of kraaien, en nog stééds allemaal best kip maar ook best haan zouden kunnen zijn. We wachten af…

Voeren we een stukje mee op het schip van K:)dootje en haar meneer.

Haalden we 45 kilo aardappels uit de tuin

En lieten de wespen nog 18 kilo appels voor ons over

Die ik op allerlei manieren verwerkte.

Ik maakte nog wel een paar dingen. Maar die verdienen hun eigen blogpostje.

Wat te doen op vakantie

Om maar zoveel mogelijk van mijn lijstje af te kunnen strepen nam ik vier breiwerken mee op vakantie; twee sokken en twee sjaals.

Naald gebroken.

Ik begon met een sok, maar brak op de eerste dag een naald. Ik kan wel sokken breien op vier naalden, maar prettig vind ik het niet. We verwachtten wel een winkel te vinden waar men breinaalden verkocht, dus zette ik de sokken even opzij. We vonden inderdaad twee winkels, maar bij beide waren juist de sokkennaalden op.

Uitgehaald

Ik pakte het groen-groene sjaaltje op. Maar daar was ik niet zo tevreden over, bij nader inzien: de ene zijkant was strakker dan de andere, waardoor de hele zaak scheef werd. Hm. Ik haalde het uit en breide vervolgens niet meer. Ik herhaal: Ik breide niet meer. Het glitterproject was mee, maar daar kon ik helemaal geen gevoelens voor opbrengen, waarop K:)dootje aanbood het project te adopteren. Zo kom je ook van je to-do lijstje af.

route aanwijzing GR 51: rechtsaf.

Wat deed ik dan wel? Ik wandelde. Want in Frankrijk kunnen ze dat goed, wandelroutes uitzetten. Prima bewegwijzerd, met afwisseling in uitzichten en terrein (en met hellingen… oef!).

Het was heerlijk.

Regen

Voor het eerst sinds we deze tent hebben (vier jaar nu) regent het tijdens de vakantie. En niet zo’n beetje. Meestal is het wel gezellig om in je warme slaapzak naar het tikken op de tent te liggen luisteren maar gisternacht was het een uur of wat onmogelijk om door het getrommel op het dak heen te slapen. Wel bleef alles prima droog binnen, dus de tent werkt naar behoren.

We kamperen op dezelfde plek als vorig jaar, met uitzicht op een rivier die samen met een groot terrein aan de overkant het natuurgebied Val d’Allier vormt. Zo’n stevige regenbui doet verbazingwekkende dingen met de rivier. Complete boomstammen die hoog en droog op de oever lagen, drijven nu met een vaartje weg; alle grind-eilandjes zijn overspoeld. Maandag waadde Echtgenoot Yep naar de overkant en bezocht de beverratten die daar wonen. Hij struikelde ook bijna over een reekalfje dat braaf deed wat zijn moeder hem opdroeg: Blijf hier stil liggen tot ik terug ben. Maar zo’n groot rondstappend mens werd hem toch te spannend, hij ging er na wat twijfelen vandoor. Gelukkig zag Echtgenoot Yep -gewaarschuwd mens inmiddels- hem later weer op dezelfde plek liggen. Ik was tijdens de oversteek onderuit gegaan, toen stroomde het ook al hard en ik ben een stuk kleiner dan Yep. Met een paar blauwe plekken en een deukje in mijn ego ging ik terug naar de tent. Maar dat was vóór de regen, nu kan niemand meer naar de overkant waden.

Krokusjes

We zijn in Frankrijk en vandaag bezochten we het dorpje Charroux. Er was veel te zien, een heel aantal gebouwen dateerde uit de twaalfde eeuw. En van die charmante straatjes waar ik héél goed moest opletten waar ik mijn voeten zette… de bestrating bestond uit nogal ongelijke keien. We troffen een winkeltje waar alleen maar -lokaal geteelde- saffraan wordt verkocht. Natuurlijk kochten we er wat, behalve een halve gram van het kostbare goedje namen we ook 12 bolletjes (eh, KROKUSbolletjes natuurlijk) mee om in Goes ook eens te proberen saffraankrokussen te verbouwen. De saffraanverkoopster gaf ons een uitgebreide handleiding. Wat een leuke winkel! Met voor de deur een vlinderstruik de deed wat hij moest doen. 

Schotland en Ierland

We gingen een weekje weg. Naar lieve vrienden die in Ierland wonen, vlak bij Dublin. Maar ze hebben ook een vakantiehuisje in de bossen in Schotland.

Daar gingen we de eerste dagen heen. Het huisje is erg afgelegen, geen telefoonbereik daar. Heerlijk rustig!

Maar het is van alle gemakken voorzien. Zonnepanelen, drinkwater, en zo’n groot fornuis met meerdere ovens dat ook als verwarming dient. Geweldig.

Hoewel we die verwarming niet nodig hadden, het was prachtig weer.

Daarna reisden we met zijn vieren naar Ierland.

We wandelden in een parkachtige tuin: Mount Usher. Er waren prachtige bloemen en bijzondere bomen. Echtgenoot Yep haalde zijn hart op met zijn camera.

Het bijbehorende restaurant serveerde zulke lekkere maaltijden dat ik het kookboek dat er over is uitgegeven een paar dagen later kocht.

We wandelden langs de kust naar de vuurtoren. Of eigenlijk vuurtorens, er stonden er drie van verschillende ouderdom en stijl. Een van de drie is zelfs te huur, je kunt er voor een fors bedrag overnachten. Het lijkt geweldig, maar het zijn 109 treden naar de keuken…

We gingen ook naar Knowth en Newgrange. Daar zijn grafheuvels uit de steentijd. Enorme constructies, gebouwd uit enorme blokken steen vóór men beschikte over wielen of metaal. De gemiddelde levensverwachting in die tijd was 29 jaar, dit moet een onvoorstelbare inspanning zijn geweest.

In één ervan kon je naar binnen, naar de grafkamer. Het gat boven de deuropening laat één keer per jaar, bij zonsopkomst op 21 december het zonlicht binnen, dat dan 17 minuten schijnt in de grafkamer. Nu was het, toen de gids het electrische licht even uit deed, verschrikkelijk donker binnen.

We hadden een heerlijke vakantie. Maar het allerfijnste was het weerzien van en bijpraten met onze gastheer en gastvrouw.

La Dolce Vita

Kleindochter K. arriveerde een dag of tien later dan we dachten. Direct na het omhelzen van de verse ouders en een korte eerste kennismaking met haar sprong ik in de bus naar Schiphol. Daar stapte ik -bijzonder efficient- tien minuten voor het sluiten van de gate in een vliegtuig naar Rome. Een reisgezelschap bestaande uit Echtgenoot Yep en zes vrienden was een paar dagen eerder al vertrokken en zodoende stond Yep op me te wachten toen ik in het holst van de nacht arriveerde om de rest van de vakantie mee te vieren.

We brachten de week door in een huis vlak bij Assisi.

Met een prachtig uitzicht

En een overdadig bloeiende wisteria boven het terras.

Er waren veel kerken

Met prachtige fresco’s

Assisi is de geboorteplaats van Sint Franciscus.

We wandelden, (meer bergop dan bergaf, merkwaardig genoeg) we kookten samen, we zongen en discussieerden.

en oh… het Italiaanse eten! Wat een heerlijke vakantie.