Wat ik maak: Kombucha

Als je niet houdt van frisdrank of vruchtensap en je alcoholconsumptie is ook erg bescheiden blijft er op terrasjes vaak weinig keus over: water of thee of koffie. Sinds enige tijd is er gelukkig ook vaak kombucha verkrijgbaar. Dat is gefermenteerde thee, prettig zuurzoet met een beetje prik. Het smaakt niet naar zuurkool, maar de geur roept wel die associatie op.

Schoondochter J. gaf me een starterkit om zelf thuis ook kombucha te brouwen. Leuk! Gisteravond maakte ik volgens de voorschriften een liter thee met suiker en liet daar de “scoby” in glijden. Een merkwaardig gel-achtig blokje gevormd door gisten en bacteriën die met mijn thee aan het werk gaan. Het ziet er nu niet bepaald erg aanlokkelijk uit, maar dat gebeurt vaker in het proces van lekkere dingen bereiden, ik trek me daar niets van aan. Ik ben benieuwd wat er over een week in mijn pot zit…

Wat ik maakte: Een muts

Op vakantie met de familie gingen we een middagje naar een lama- en alpaca boerderij. Er was volop gelegenheid de dieren te aaien en te voeren. Kleindochter K. was eerst een beetje verlegen maar dat ging snel over, lama’s zijn erg zachtaardig. In het winkeltje dat onvermijdelijk bij een dergelijke attractie hoort kreeg ze een alpaca-knuffel. En ik zocht samen met haar een knot alpaca-wol uit om een muts van te breien. Roze natuurlijk.

Op verzoek werden er ook blauwe hartjes in de muts gebreid. Collega Lynn, die een fotocursus volgt, maakte er deze foto van. Vandaag gaat hij op de post, ik hoop dat ze hem leuk vindt!

Tijdmachine

Onze tuin bestaat voor ongeveer een derde deel uit veldjes waarop groenten geteeld worden en verder gras en fruitbomen. (En natuurlijk een huisje en een schuurtje en een kas, en een aardbeienbed)

Al dat gras kort houden was een behoorlijke klus elke twee weken. Met een lawaaiige motormaaier. Dus de boodschap dat alleen maar gras eigenlijk helemaal niet zo goed is kwam wel aan. “Groen asfalt” wordt het ook wel genoemd. Het blijkt dat als je maar enkele keren per jaar maait er allerlei andere plantjes gaan groeien en bloeien, tot vreugde van bijen en hommels en andere beestjes. En zo’n bloemenweide ziet er ook nog eens vrolijker uit. Win-win dachten wij. Maar áls je dan moet maaien en de bloemenweide staat een halve meter hoog kan de lawaaimaaier het niet meer goed aan… en hier kwam de zeis ten tonele. Echtgenoot Yep kocht eerst een klein zeisje en toen dat best bleek te werken bestelde hij een grote.

Ouderwetsch, niet? Maar wel leuk. Ik ga het ook proberen te leren denk ik. Om de steel te verduurzamen moest het hout volgens de bijsluiter worden ingesmeerd met een mengsel van lijnolie en terpentijnolie. Dat laatste had ik niet in huis, ik wist eigenlijk niet eens wat het was. Maar na enig zoeken vond ik een leverancier waar ik vanmorgen een flesje haalde. De geur van terpentijn blijkt een sneltrein naar de keuken van mijn oma in de jaren zestig: Boenwas.

Wat ik vandaag maakte: Mijn fietstassen vol

Er zijn dagen dat je eigenlijk de auto zou willen nemen naar de volkstuin*

Vandaag was zo’n dag. Ik fietste wankelend naar huis met twee witte kolen, twee rode, tomaten, moesappels, pepers, spekbonen en dahlia’s. De pompoen lag al thuis, ik vind hem zo mooi dat hij ook op de foto mocht.

*dat is natuurlijk niet echt zo. Zeker niet als het zulk lekker weer is, en er is zo’n mooie zonsondergang, en alle andere fietsers kijken jaloers naar je mooie bos dahlia’s…

Wat ik vandaag maakte: Een kip kwaad

Onze kip Fiep heeft een kinderwens. Dat is niet onterecht, ze heeft al twee keer eerder blijk gegeven van een groot talent voor het moederschap. Haar jongste twee, door de Kleindochter Mila en Eend genoemd, zijn nog maar net de puberteit ontgroeid. De schattige gele kuikens groeiden uit tot forse kippen, sneeuwwit met een enkel zwart veertje. Het vermoeden bestaat dat Eend een haan is en ons daarom zal moeten verlaten, maar dat weten we nog niet zeker: Er is nog niet gekraaid en eieren leggen doen de jonkies ook nog niet.

Toch besloot Fiep dat ze weer nieuwe kuikens wil en ze werd broeds. Geen goed idee in September maar ze zit ijzerenheinig in het nachthok een denkbeeldig nest eieren warm te houden. Ze eet weinig, haar kammetje is bleek en verkreukeld en haar veren vallen uit. Als we daar niets aan doen houdt ze dat zomaar een week of zes vol. Een drastische oplossing is de broedse kip apart zetten in een kleine kooi op een betonnen vloer, dan is de broedsheid na een dag of drie wel weg. De keuze tussen zes weken vruchteloos broeden of drie dagen afzien in isolatie hebben wij voor haar gemaakt.

Dus zit ze nu met een éénkips portie eten en drinken opgesloten onder een krat in de garage. En ze is Níet Blij.

Wat ik vandaag maakte: pommes fondant

In de Franse fijne keuken is het een klassieker: pommes fondant. Ik sloeg het snijwerk over, officieel moeten de aardappeltjes tot tonnetjes worden geknutseld, allemaal precies even groot. Zonde van mijn gisteren geoogste Alouettes vond ik. En ik gebruikte geen kalfsfond, maar een zelfgetrokken bouillon van kip en groente. Dus mag het nog pommes fondant heten? Vast niet…

Maar lekker was het wel.