Category Archives: Uncategorized

Wat we vandaag maakten: Werk van de tuin

5 mei 2016:

Het gaat los in de volkstuin

160505kersenbloesem

De kersenboom staat volop in bloei. We kunnen hopen op veel kersen!

160505aardappelDe eerste aardappelplanten komen boven de grond

160505romaineEen kleuterklasje romaine sla. Volgende week worden ze uitgeplant.

160505bessenbloemetjesDit zijn héél kleine bloemetjes, aan de aalbessenstruik.

160505koeienWe hebben nieuwe buren, zes jonge hereford koeien. Ze zijn  nog wat onwennig.

 

 

Wat we vandaag maakten: Potjes vol

14 april 2016:

Het binnenzaaigoed gezaaid

160414zaaigoed

Zoals elk jaar waren we rijkelijk laat met het zaaien van tomaten en pompoenen. Het is een hele tijd een koninginnedag-klusje geweest, dus we zijn al twee weken verbeterd… Dat zou je progressie kunnen noemen. Diverse soorten tomaten,  spaghetti- naaktzadige- en “gewone” pompoen gingen ter aarde. Ook courgette en paprika hebben we gezaaid, en een aantal “AH moestuintjes” Ik ben benieuwd. Nieuw in onze collectie is de cucamelon, vanwege het exotische uiterlijk maar ook omdat ik best nieuwsgierig ben naar de smaak: Komkommer met een vleugje limoen. Ook kochten we twee onooglijke knolletjes, die, als ze eenmaal aan de slag gaan voor ons, Yacon wortels moeten gaan opleveren. Knollen die naar appel smaken. Jawel. Ook al zo spannend. We spreken ze elke dag bemoedigend toe.

Wat ik gisteren maakte: Een tripje naar Delft

23 maart 2016:

Een dagje passagieren

20160324_133352

Ik ken Marbel al 17 jaar. We woonden destijds beiden in Haarlem, maar ik ontmoette haar toen we beiden stopten met roken en steun zochten en vonden in een lotegenotengroep op Usenet. Nu wonen we een heel stuk verder uit elkaar, dus moet er af en toe een bijpraat-sessie gepland, halverwege het land. Met een prettige lunch bij Restaurant de Sjees, en een stadswandeling bijvoorbeeld. Dat was gezellig! (en de samen-op-een-selfie die we speciaal voor dit blog maakten was vre-se-lijk!)

Wat ik maakte: een sjaaltje

15 maart 2015:

een kippendoekje.

Op het kiezelstrand van Nice

Op het kiezelstrand van Nice

Een vliegreis betekent wachten. Wachten tot je bij de luchthaven bent terwijl Echtgenoot Yep rijdt. Wachten tot de gate opent. Wachten tot het vliegtuig weer geland is. Met andere woorden, een vliegreis levert ideale omstandigheden voor breiwerk. Ik had het even benauwd dat het wellicht zou worden afgepakt door de strenge beveiligingsbeambte die ook Echtgenoot Yep van zijn haargel beroofde, maar dat viel mee, mijn breipennen zijn kennelijk niet gevaarlijk (en haargel wel). Op weg naar Nice begon ik aan deze “Age of brass and steam kerchief”, in Nice en op de terugreis breide ik door en gisteren was hij klaar.

160315sjaaltje1

Ik vind hem erg leuk! De wol is Colinette jitterbug, eigenlijk een sokkenwol, ik breide ongeveer de helft op. En nu het dilemma: het sjaaltje is iets aan de kleine kant. Ik zou het een stuk groter kunnen breien, maar de rest van de wol kan óók een leuke muts worden. Vandaag deed ik een sjaal-praktijktest: de koude noordooster werd effectief én elegant buiten gehouden. De rest van dit garen wordt een muts. Meer precies een baret, met hetzelfde ribbeltje.

In de zon is het groen wel móóier groen. Maar afgezien daarvan: best chique zo, toch?

In de zon is het groen wel móóier groen. Maar afgezien daarvan: best chique zo, toch?

Wat ik vandaag maakte: Dochter blij

22 januari 2015:

Gewinkeld

Tja. Géén foto natuurlijk!

Het is niet niks: Dochter en Schoonzoon hebben besloten in april te trouwen. Ik kreeg de eervolle opdracht de jurk hiervoor te maken. De bedoeling was géén witte wolk van tule, zowiezo geen wit. Geen echte bruidsjurk, maar een swing dress. Het leek logisch dat we die eerst eens in de winkel gingen bekijken en waar anders dan in een echte speciaalzaak… we gingen naar Notoriousclothing. Waar de gedroomde jurk hing. Zonder dat ik er ook maar een steek van genaaid heb is Dochter voorzien van een buitengewoon feestelijke, goed passende jurk. Fijn! Zij blij naar huis met een tas vol voorpret.

Wat ik maakte: tomatensoep

10 januari 2015:

Winterse tomatensoep

20160110_183034

Het ultieme troostvoer voor druilerige zondagen. Tomatensoep met balletjes, vermicelli, prei, worteltjes en selderij. Op grootmoeders wijze, zeg maar.

Aside

31 December 2015: een terugblik Het is makkelijk blogmateriaal, maar toch ook leuk om te zien wat er zoal passeerde in 2015. Ik had zelf het gevoel dat ik vooral van de zomer veel gemist heb… ik heb nogal wat extra … Continue reading

Wat ik maakte: Een val

6 december 2015:

Een struikelpartij

Gezellig pratend en lachend liepen we door Brussel waar de bestrating toch wel wat meer aandacht vereist dan in ons aangeharkte Goes. Een opstaande stoeptegel haakte me pootje en ik klapte languit voorover op straat. De schade viel mee, ik liep een deuk in mijn ego op, en een blauwe knie. Wel lastiger: een gekneusde linkerhand. Best eehh… onhandig. Deze week gaat er weinig gebreid worden denk ik.

Wat ik vandaag maakte: Een rokje kleiner

29 oktober 2015:

Een wasmachine-accident

141214rokjeaan

Ik leer het nooit. Ongeveer jaarlijks gooi ik zonder enig nadenken een kledingstuk in de wasmachine dat daar niet tegen blijkt te kunnen; vandaag was het dit rokje. Ik heb het sinds ik het maakte een klein jaar geleden een keer of tien, twaalf gedragen, de laatste keer in Rotterdam. Ik zat daar in het zonnetje op een muurtje… dat niet helemaal schoon bleek te zijn. Na een toertje wasmachine (dertig graden)  was het een rokje maat 36 geworden. Nu is het geen gróte ramp, ik heb nog meer van de stof en ik kan de rits er nog uit halen om het opnieuw te maken. Maar ik vind het werkelijk ongelooflijk dom van mezelf.

Wat ik vandaag bleek te hebben: een goed evenwicht.

22 oktober 2015:

een sterk verhaal

151022pan

Bij het opruimen van de kelderkast vond ik ook een snelkookpan die ik in 2002 of zo eens van een kennis had gekregen. Een degelijke pan van een gerenommeerd merk, die hij nieuw had gekocht maar nauwelijks gebruikt. Ik gebruikte hem net zo min want vijf liter is wel een wat grote inhoud voor een klein huishouden als het onze en onbekend maakt onbemind, dat ook. Ik heb geen ervaring met een snelkookpan. Collega D. wilde de pan wel hebben, zij heeft regelmatig een groot gezelschap aan tafel en geen drempelvrees. Dus stak ik het hele gevaarte in mijn fietstas en nam het mee naar mijn werk, waar ik het met een groots gebaar aan collega D. wilde overhandigen… maar daar ging iets mis. Er ontbrak een onderdeel. De drukregelaar, een reepje metaal en bakeliet van twaalf centimeter lang was van het deksel gevallen. Ik wist zéker dat het erbij zat toen ik de pan uit de kelderkast haalde… Ik zocht in de fietstas. Ik zocht in de fietsenstalling. Ik zocht thuis in het fietsenschuurtje. En ook in de kast waar het ding al die tijd gestaan had. Ik keek op straat goed uit, zou het bij een hobbel uit mijn fietstas zijn gesprongen? Ik kon het me nauwelijks voorstellen. Maar het was zelfs nog onwaarschijnlijker: Meer dan een week later trof ik het onderdeel op mijn bagagedrager. Gewoon, los liggend. Daar heb ik acht dagen mee rondgefietst zonder het te verliezen. Ongelooflijk. Ik ben klaarblijkelijk bijzonder goed in balans als ik fiets.