Category Archives: Conserven

Wat ik maakte: Patat

4 januari 2016

voorgebakken diepvriesfrieten

160104patatten

Het is ongewoon warm voor januari, dus ook in onze schuur. Daar ligt allerlei voorraad, die we koel willen bewaren. Maar met deze temperaturen beginnen de witlofwortels die liggen te wachten tot ze in de kelder mogen alvast voor zichzelf en de opgeslagen winterwortels zijn slap (maar gelukkig ook bijna op). Het grootste probleem zijn de aardappels: 2015 was een goed aardappeljaar voor ons, ik heb nog een kilo of 25 Carolussen liggen. Die allemaal optimistisch beginnen uit te lopen. Op een familiebijeenkomst probeerde ik dus aardappels te slijten, weggooien wil ik niet. Toen vertelde Zwager H. dat het goed mogelijk is om zelf voorgebakken patat in te vriezen…. Eureka! Waarom was ik daar zelf niet op gekomen? Zodoende heb ik een middag besteed aan schillen, wassen, snijden en voorbakken, afwegen en invriezen. Vanavond doe ik nog een paar kilo. Niet dat ik zo de hele voorraad verwerken zal, zoveel patat eten we niet eens, maar het scheelt weer.

Wat we maakten: Zuurkool

9 november 2015:

Ongeveer vier kilo zuurkool. Of tenminste, dat hopen we dat het wordt

151109zuurkool

Uit onze oorlogstuin kwam dit jaar één witte kool. En niet eens zo’n grote, ik kocht er op de markt nog twee stevige exemplaren bij. Vanavond schaafde ik die op de mandoline in zo dun mogelijke plakjes, Echtgenoot Yep schikte die in de zuurkoolpot, afgewisseld met zout en jeneverbessen waarna hij elk laagje met krachtige overtuiging met de zuurkoolstamper behandelde. Het idee is dat door dat gestamp de kool gekneusd wordt en er daardoor dan vocht uit komt. Voor de zekerheid goten we er nog wat wijn bij ook (wijn kan nooit kwaad) en daarna dekten we het af met een paar koolbladeren. Daar weer bovenop kwamen twee stenen die het zaakje onder moeten houden. Nu moet de pot met het waterslot er op drie dagen bij kamertemperatuur staan, waardoor het fermentatieproces begint. Daarna gaat hij naar de koele schuur en over zes weken pas weten we of het ook lekkere zuurkool is geworden. Maar daar heb ik alle vertrouwen in. Morgen hebben we vast allebei spierpijn, ik van het schaven en Echtgenoot Yep van het stampen. Het was wel een gezellige avond zo!

Wat ik vandaag maakte: Peren in

25 oktober 2015:

Stoofpeertjes geweckt.

151025peertjes

Vandaag verwerkte ik de peertjes die nog over waren van de buit van vorige maand. Ik stoofde ze eerst in rode wijn, met plakken sinaasappel en met citroenzest en met kaneel en bessensap. Ik gebruikte wel wat suiker, maar zo weinig mogelijk want ik vind stoofpeertjes gauw te zoet. Na het koken schikte ik de peertjes zo economisch mogelijk in de potten wat niet meeviel: De potten waren heet, de peertjes waren heet, en als ik iets te hard kneep met mijn tang was zo’n gestoofd perenkwartje meteen perenmoes.  Ik vulde de potten verder af met het kookvocht, hoewel ik daar niet veel meer van nodig had. Geen probleem… het kookvocht van stoofpeertjes is een gewild drankje bij ons thuis. Ik voegde aan de drie kleine potten ook nog een scheutje Cointreau toe. Daarna sloot ik de potten en pas toen de drie kleine potten al klaar waren bedacht ik dat ik de randen niet schoongemaakt had voor het sluiten. Nu kan ik ze niet al te lang bewaren. He wat jammer zeg…. morgen de eerste maar opeten denk ik.

Wat ik vandaag (en gisteren en eergisteren en de dagen ervoor) maakte: Bonen in

19 oktober 2015:

Potten met bonen in saus.

151019bonen

Uit de volkstuin had ik nog een kleine kilo Fryske Waldbeantsjes van vorig jaar. Die van het jaar daarvoor had ik weggegooid omdat er een schimmel tussen begon te groeien, maar dat zou me met deze toch niet overkomen! Ik liet ze eerst een volle 24 uur weken. Daarna gebruikte ik het recept dat bij de bonen zat die ik uit Frankrijk meenam en verdubbelde dat, mijn allergrootste pan zat voor driekwart vol met bonen in heerlijke pittige saus. Na twee uur zachtjes pruttelen op het fornuis waren de bonen nauwelijks zachter dan toen ik begon. Ik liet de zaak een nachtje staan en zette het de volgende avond een uur of wat in de oven van 100 graden. De bonen waren ietsjes zachter, maar nog steeds verre van gaar. Ai. Inmiddels zat er zeven uur kooktijd in. Weer een dag later zette ik de pan wéér een paar uur in de oven. Nog steeds waren de bonen behoorlijk harder dan gewenst. Inmiddels was ik tot de overtuiging gekomen dat de bonen die ik met schimmel heb weggegooid die uit 2014 waren en ik hier de hopeloos oude lichting uit 2013 probeerde tot een eetbaar geheel te dwingen… maar nu er 11 uur kooktijd in zat werd het steeds erger om de pan om te keren boven de groenbak. Dus met de moed der wanhoop herhaalde ik het nog één keer, en toen leek het er toch waarachtig op. Met de wetenschap dat het wecken óók nog weer een uurtje koken is heb ik het aangedurfd om de zaak in te maken. De saus is erg lekker geworden van het lange sudderen dat wel! Maar de kievitsbonen die een paar weken geleden geplukt zijn en die nu liggen te drogen gaan deze week nog de pan in. Dat gebeurt me niet meer!

Later toegevoegd: Inmiddels hebben we één van de potten opengemaakt en met rijst en merquez-worstjes tot een maaltijd verwerkt. Ik wilde toch wel graag weten of het ook lekker was, het product van al dit gedoe. En dat was het. Gelukkig.

Wat ik vandaag maakte: Appels in.

12 oktober 2015:

Appelcompote met vanille

151012appelmoes

De onwaarschijnlijke hoeveelheid moesappels die onze Schone van Boskoop levert inspireerde me om nu toch eindelijk eens werk te maken van het wecken. Ik kocht zes halveliterpotten met ringen en klemmetjes en schilde alle moesappels waar een vlekje aan zat. De smetteloze appels zijn tenslotte nog wel even houdbaar, dus alle “schadegevallen” krijgen voorrang. Naar het recept van mevrouw Leesvoer maakte ik er compôte van met vanille en ik deed er ook het sap van een citroen door. Vijf van de zes potten zijn gevuld, het restje at ik meteen maar op en jongens, het is héérlijk. Ik weet bij dit soort dingen nooit of het nu de voldoening is die het zo lekker maakt of dat het gewoon echt erg lekker is. Maar wat maakt het uit… Bij de potten kreeg ik ook nog een charmant boekje met goede raad. Aan de foto te zien dacht ik met een jaren ’70 uitgave van doen te hebben maar het is gedateerd in 1993.

151012ratgeber

Wat ik vandaag maakte: Mierikswortel in

5 oktober 2015:

Ingelegde mierikswortel.

151004mierikswortelwortels

Ik had prachtige dromen toen we in het begin van dit tuinseizoen twee mierikswortelplanten in de tuin zetten. Ik dacht New Nordic Cuisine, ik dacht Gravad Lachs met mierikswortelroom. Toen de planten voortvarend aan het groeien gingen zocht ik alvast wat recepten op, vooral toen de bovenkant van de wortel minstens acht centimeter doorsnee werd. Joepie. Dat was een superwortel! Ik stelde me een winterpeen-model voor van een minstens veertig centimeter lang. Ik keek gisteren dus ook aardig op mijn neus toen we het bovenstaande uitgroeven… Een klein stukje dikke wortel en een hele tros dunne slierten.

151005mierikswortelwortels

Vanavond schrapte en schrobde ik de slierten schoon, dat ging makkelijker dan ik dacht. Daarna raspte ik ze fijn. Door de keuken verspreidde zich de typische wasabi-achtige geur van mierikswortel. Ik zette de afzuigkap maximaal en beperkte het inademen tot een absoluut minimum maar toch voelde ik precies waar al mijn luchtwegen liepen. Duizelend en tranend schepte ik het resultaat in schone potjes en overgoot het met een mengsel van azijn met een paar theelepels zout. Vlug potjes dicht… pfff.

151005mierikswortelpotjes

Drie potjes! Nouja, twee en een half. Dat valt toch weer niet tegen. Over een week of zes mogen ze pas open en weten we of het ook lekker is, nu moet ik er even niet aan denken om het te proeven. Als de wortel echt zo groot was geweest als ik dacht was ik waarschijnlijk later vanavond huilend en blauw aangelopen op de keukenvloer aangetroffen. Sterk spul, die mierikswortel!

 

Aside

15 september 2015: Zoetzure augurken Vorig jaar bedierven mijn potten met zoetzure augurken vrij snel, daarom googelde ik uitgebreid allerlei recepten voor ik me aan de -wat magere- oogst van dit jaar waagde. Het meest vertrouwenwekkende recept raadde me aan om … Continue reading

Wat ik vandaag maakte: Vlierbloesemsiroop

16 juni 2015:

Elderflower cordial (klinkt een stuk minder kruidenvrouwtje-antroposofisch dan vlierbloesemsiroop)

150615vlierbloesem-infusie

Bij de ingang van ons tuincomplex bloeit een vlierstruik. De bessen worden nogal eens ingezet voor sap of jam, andere tuinders maken wijn van de bloesems. Ik besloot er -bijzonder Brits-  siroop van te maken. Ik haalde het recept van de BBC goodfood website maar ik paste het wel wat aan: Inplaats van 2,5 kilo suiker gebruikte ik 1,5 kilo. En ik had eenvoudigweg geen 85 gram citroenzuur meer in huis, dus gebruikte ik 70 gram. Het resultaat is heerlijk fris. De smaak is iets meer citroenlimonade dan vlier, bij een volgende poging (volgend jaar) zal ik wat meer bloemen er in doen.

150616elderflowercordial

Wat ik vandaag maakte: Ingelegde citroenen

17 januari 2015:

Gepekelde citroenen

Ietwat amateuristisch gepekelde citroenen en een erg nieuwsgierige kip

Ietwat amateuristisch gepekelde citroenen en een erg nieuwsgierige kip

Enige tijd geleden kocht ik bij de Turkse supermarkt vier gepekelde citroenen, wat een ontdekking! Ook weer iets waarbij ik laat op het feestje was… maar nu ik eenmaal weet hoe lekker dat is wil ik ze ook zelf maken. Helaas kan ik geen citroenen kweken, dus kocht ik een stapeltje biologische op de markt en behandelde ze volgens voorschrift. Helaas was de grootste weckpot die ik in huis heb te smal voor twee of drie citroenen naast elkaar, er gingen er dus maar een paar in. Bij het fotograferen zag ik ook dat de vloeistofspiegel aan de lage kant is, ze moeten helemaal onderstaan. Hm. Deze actie was niet goed doordacht. Ik ga eerst maar eens op zoek naar een betere pot (of een emmertje)

Wat ik vandaag maakte: Geroosterde paprika

21 november 2014:

Geroosterde paprika in olie

Hm. In daglicht ziet het er een stuk smakelijker uit. Echt! Nu lijkt het iets dat thuishoort in de kelder van een natuurhistorisch museum

Hm. In daglicht ziet het er een stuk smakelijker uit. Echt! Nu lijkt het iets dat thuishoort in de kelder van een natuurhistorisch museum

Tegelijk met al die tomaten kwam ook een kilo paprika’s mee naar huis. Die kiepte ik met zijn allen op een bakplaat in de oven van 200 graden tot ze bruine blazen begonnen te vertonen. Een paar uur afkoelen in een dichte pan, daarna kon ik de schil er af halen en de pitjes er uit. Ik sneed ze in reepjes, drapeerde die in een pot met wat plakjes knoflook ertussen en goot daar een mooie olie overheen. Vooral dat pellen was erg fijn. Nu staat het in de koelkast, en weet ik niet goed wat er verder mee te doen. Wat doet een mens met geroosterde paprika uit de olie?