Op 15 mei is de laatste dag van de ijsheiligen. Na die dag zou het (theoretisch dan toch minstens) niet meer vriezen, dus alles wat geen vorst verdraagt mag daarna naar buiten: bonen, mais, dahlia’s, tomaten en pompoenen.
Indachtig de opwarming van de aarde plantte ik mijn pompoenplanten op 8 mei al buiten uit. Maar de ijsheiligen konden mijn eigenwijsheid niet waarderen. Het ging niet vriezen, dat nog net niet. Maar de temperatuur was wél twee weken lang onder de tien graden, mijn pompoentjes stonden er sneu bij, ze groeiden niet en vergeelden wat. Maar nu is het weer dan toch omgeslagen: Het was vandaag 30 graden in de schaduw. De pompoenplantjes lagen amechtig op de grond… maar ik heb hoop dat het toch goed komt.
Voor mijn gewone boodschappenfiets wilde ik graag een stuurtasje. Niet al te groot, maar ook niet te klein, eentje die makkelijk afneembaar is maar ook niet bij ieder hobbeltje los schiet. Na wat online zoekwerk had ik een aardig beeld, maar ik wilde ze natuurlijk ook van dichtbij bekijken. Het was mooi weer, dus stapte ik op de fiets waar dat tasje aan moest komen en reed naar de Fietsenmakker in Vlissingen.
Ik koos een mooie route, de zon scheen op mijn bol met hier en daar een wit wolkje in het blauw. Meidoorn en fluitenkruid bloeiden volop. Dijkjes, kwikstaarten, lammetjes, torenvalken… Het fietspad bij Vlissingen Oost heeft aan de ene kant uitzicht op onafzienbare rijen glimmende nieuwe auto’s die daar staan te wachten om verder getransporteerd te worden, en aan de andere kant ongelijkvormige weilandjes met meidoornhagen en dijkjes. Ik keek mijn ogen uit. De wind blies niet hard, maar wel de goede kant op en ik had een fijn muziekje op mijn oren.
De tas die ik wilde was voorradig, hij beviel me meteen, de monteur gaf me een kopje koffie terwijl hij hem op mijn fiets monteerde. Daarna stapte ik met fiets en al in de trein terug. En nu ben ik erg gelukkig met mijn nieuwe tasje: elke keer als ik hem gebruik denk ik even terug aan deze fietstocht en word ik wéér een beetje blij. Bij geen enkele verkooptraining wordt aanbevolen je cliënt eerst 32 kilometer te laten fietsen om hem -of haar- oprecht blij te maken met een aankoop, maar voor mij werkt het.
Zo af en toe maak ik op een zondagavond een heleboel haverkoekjes. Ik gebruik een recept van Rutger bakt , maar ik gebruik minder suiker en ik doe steeds een andere vulling er in: Pistachenootjes en cranberry, rozijnen, stukjes gedroogde appel, of walnoten. De koekjes worden niet direct gebakken, ik vorm ze in schijfjes en vries ze in, in stapeltjes van zes met velletjes bakpapier er tussen. En als de oven tóch aan staat om brood te maken, of een ovenschotel, en er zijn geen koekjes meer in de trommel, dan pak ik zo’n stapeltje uit de vriezer. Ze worden op een bakplaatje, ieder op hun eigen velletje papier in de oven gezet en hebben maar 12 minuten nodig.
Het zijn best stevige koekjes, dus geen dingetje voor bij de thee, maar een prima tussendoortje of om mee te nemen op een wandeling of fietstocht.
